اطلاعات عمومی

عاقبت روابط نامشروع در کلام رسول خدا صلی الله علیه واله وسلم

در هر خیابان و پارکی نگاه کنی یک دختر و پسر دست همدیگر را گرفته و در حال عبور و مرور هستند هر چقدر هم خوشبین باشیم باز یک جای سؤال باقی میماند که : اینها که سنشان به ازدواج نمی خورد و به طور معمول خواهران و برادران هم چنین صمیمانه تمام مدت دست در دست هم نیستند تمام طول مسیر ، پس این ها چه نسبیتی با هم دارند؟یا زیبنده یک جامعه مسلمان است که این چنین راحت حکمی صریح از دین نادیده گرفته شود ؟

با هیچ زبانی نمیشود به جوانان عزیز گفت که کارشان درست نیست چون توجیهات زیادی برای این رابطه تراشیده شده و کلا به گونه ای آن را پذیرفته و منطقی میدانند و نبودش را غیر ممکن میدانند خوب در این مقاله چند سخن گهربار از پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله می آوریم باشد که از پیامبر حرف شنوی داشته باشیم و کمی در کار خود تأمل کنیم . بدون پیش داوری این ها نه حرف ستاد امر به معروف است و نه اداره منکرات حرف کسی است که خداوند به جان شریفش سوگند میخورد و او راستگو ترین راستگویان است .

باید این نکته را افزود که این دوستی های نامشروع سبب حرص و ولع و از بین رفتن حجب و حیاء در بقیه جوانان می گردد. وقتی جوانی دید جوانان دیگر به راحتی با دختر یا دخترانی دوست می شوند، و یا دختری دید دختران مثل او، با پسران ارتباط برقرار می کنند، پیش خود فکر می کند، گویا برای این کارها مانعی پیش پای او نیست. لذا اگر چه دختر و پسری باشند که چندان تمایل به ارتباط نامشروع ندارند، اما به خاطر عدم نبودن تقوای بالا و نداشتن شناخت درستی از دین و برخوردار نبودن از معارف بلند دینی و از طرفی وسوسه شیطان، همه اینها دست به دست هم می دهند، زمینه را برای ورود اکثر جوانان به این باتلاق متعفن فراهم می سازند.

وقتی در بین اکثر جوانان جامعه روابط نامشروع رواج یافت، زندگی برای افراد سالم و متدین و کسانی که پایبند به دین و مذهبی هستند، مشکل خواهد بود. در حقیقت چنین جامعه ای به مرضی مبتلا شده که درمان آن بسیار سخت و یا غیر قابل علاج می گردد. همان گونه که اکثر جوامع غربی و برخی کشورهای اسلامی از این روابط نامشروع به ستوه آمدند و دائم در صدد درمان آن می باشند، که متاسفانه به خاطر دوری از دین و معنویت موفق نشده اند. و تنها راه درمان، بازگشت به دین و هویت و اصالت فرهنگی می باشد. اکنون به روایاتی در این مورد توجه فرمایید:

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه واله وسلم درباره ارتباط زن و مرد نامحرم فرمود:

«با عدوا بین انفاس الرّجال و النساء فانه اذا کانت المعاینة واللقاء کان الدّاء الّذی لا دواء له».

بین مردان و زنان نامحرم جدایی ایجاد کنید [تا با هم برخورد و تماس نداشته باشند]؛ زیرا هنگامی که آنان رو در روی یکدیگر قرار گرفتند و با هم رفت و آمد داشتند، جامعه به دردی مبتلا خواهد شد که درمان نخواهد داشت. 1

همچنین آن حضرت صلی الله علیه واله وسلم فرمود: « ایاک و الخلوة بالنساء و الذی نفسی بیده ما خلا رجل بامراة الا دخل الشیطان بینهما و لان بزحم رجل خنزبراً منلطخاً بطین و حماة خبر له من ان یزحم منکئه امراة لا نجلّ له ».

از خلوت کردن با زنان بپرهیزید، قسم به آن خدایی که جانم در دست اوست مردی با زنی خلوت نمی کند. مگر اینکه شیطان (برای وسوسه و به گناه انداختن آن دو) وارد می شود. اگر خوکی آلوده به کثافت و لجن باشد و به انسان برخورد کند بهتر است از آنکه شانه زن بیگانه ای با مرد نامحرم برخورد کند. 2

و نیز آن حضرت صلی الله علیه واله وسلم فرمود: « لان یطعن فی راس احدکم بمخفط من یدیه خیر له من ان یمس امراة لا تحل له ». اگر سوزنی با شدت و ضربه بر سر یکی از شما فرود آید، بهتر از آن است که زنی را که نامحرم است لمس کند. 3

رسول خدا صلی الله علیه واله وسلم درباره شوخی با زن نامحرم فرمود: «من فاکه امراة لا یملک ها حبس به کل کلمة کلمها فی الدنیا الف عام فی النّار، و المراة اذ طاوعت الرجل فالنزمها او قبل ها او باشرها خراما او فاکهها واصاب منها فاحشة فعلیها من الوزر ما علی الرّجل فان غلبها علی نفسها کان علی الرّجل وزره ووزرها».

هر کس با زنی نامحرم شوخی کند برای هر کلمه که با او گفته است، هزار سال در آتش دوزخ او را زندانی می کنند. و آن زن اگر با رضایت، خود را در اختیار مرد قرار دهد و مرد او را در آغوش گیرد یا ببوسد یا تماسی برقرار سازد یا با وی بخندد و منجر به عمل خلاف شود، این زن هم مثل مرد گناهکار است و عذابش مثل اوست. ولی اگر زن راضی نبوده و مرد به زور مرتکب این عمل زشت شد، گناه هر دو بر گردن مرد خواهد بود. 4

حضرت محمد صلی الله علیه واله وسلم فرمود: از خلوت کردن با زنان بپرهیزید، قسم به آن خدایی که جانم در دست اوست مردی با زنی خلوت نمی کند. مگر اینکه شیطان (برای وسوسه و به گناه انداختن آن دو) وارد می شود. اگر خوکی آلوده به کثافت و لجن باشد و به انسان برخورد کن بهتر است از آنکه شانه زن بیگانه ای با مرد نامحرم برخورد کند

حضرت محمد صلی الله علیه واله وسلم در مورد دست دادن با زن نامحرم فرمود:
بزرگترین گناه طلبه (درس اخلاق امام 9)

«من صافح امراة حراماً جاء یوم القیامة مغلولاً ثم یومر به الی النّار».

هر کس با زن نامحرمی دست دهد، روز قیامت با دست زنجیر شده به گردن محشور شود، سپس امر می شود تا او را به آتش ببرند. 5

حضرت علی علیه السلام در باره سخن گفتن با زن نامحرم فرمود:

« عباد الله! اعلموا... محادثة النّساء تدعوا الی البلاء و بزبغ القلوب. و الرّمق لهنّ یخطف نور ابصار القلوب و لمح العبون مصائد الشّیطان ».

ای بندگان خدا! بدانید که... گفتگو و اختلاط مردان با زنان نامحرم سبب نزول بلا و بدبختی خواهد شد، و دل ها را منحرف می سازد، و پیوسته به زنان چشم دوختن نور چشم دل را خاموش می گرداند، و همچنین با گوشه چشم به نامحرم نگاه کردن از حیله و دام های شیطان است. 6

(منظور از با گوشه چشم آن است که شیطان ملعون گاهی انسان را وسوسه می کند و می گوید: یک لحظه به این زن بنگر و فوری چشمت را برگردان! که همین کار باعث نگاه های بعدی و مقدمه گناهان بزرگ خواهد شد.)

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه واله وسلم در باره سخن گفتن با زن نامحرم فرمود:

« ایاک و محادثة النساء فانه لا یخلوا رجل بامراة لیس لها محرم الا هم بها ».

از گفتگو و اختلاط با زنان بپرهیز. به راستی هیچ مردی با زن نامحرمی در خلوت سخن نمی گوید مگر اینکه در دل او نسبت به وی رغبت پیدا می کند. 7

خوب اکنون کدامیک از شما دوست دارد به خاطر شوخی و لذتی زودگذر آخرت خود را نابود کند جوانانی که این قبیل روابط را داشته اند و بعدا صدمه هایی از همان محبوب و معشوق خود می بینند صدها بار در دل آرزو می کنند که ای کاش هرگز وارد این روابط نمی شدند که از یک طرف ترک آن حتی بعد از ازدواج برایش سخت باشد و هم اینکه لذت پاک بودن را مثل کسانی که وارد این گود نشده اند از دست داده اند هر چند توبه کنند توبه اگر واقعی باشد مجازات اخروی آن را از بین می برد اما اثر وضعی آن گناه خو د را نشان خواهد داد مثل یک اثر سوختگی روی پوست که با درمان سوزش آن از بین میرود و حس نمیشود اما ردش بر روی پوست باقی میماند بالاخره باید فرقی بین آن هایی که گناه می کنند و آن هایی که خویشتن داری میکنند باشد یا نه ؟ پاک ماندن هنر است و والا گناه کردن که کاری ندارد .

پی نوشت ها:

1- بهشت جوانان، ص 468.

2- بهشت جوانان، ص 468. مرات النساء ص 117، و مانند آ« مستدرک الوسائل ج 14 ص 5- 264.

3- بهشت جوانان، ص 469. مرات النساء ص 117.

4- بهشت جوانان، ص 441. عِقاب الاعمال: ص 652.

5- بهشت جوانان، ص 442. عِقاب الاعمال: ص 652.

6- بهشت جوانان، ص 472. بحارالانوار ج 74 ص 291 و مانند آن بخارج 75 ص 232.

7- بهشت جوانان، ص 472. مرآت النساء: ص 141

روزنامه کیهان امروز در ستون اخبار ویژه خود به فعالیت های اخیر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی واکنش نشان داد و معاونت سینمایی این وزارتخانه را به علت آنچه که تقدیر از عناصر تابلودار حزب رستاخیر و هنرمندان مبتذل نامید، نکوهش کرد.

به گزارش دادنا، در این خبر نسبت به تقدیرهای صورت گرفته از امید روحانی، مسعود کیمیایی و پرویز نوری واکنش نشان داده شده و عملکرد معاونت سینمایی در تقدیر از این افراد زیر سوال برده شده است.

در خبر ویژه تنظیم شده توسط کیهان، از مسعود کیمیایی، کارگردان صاحب سبک سینما با اصطلاحاتی همچون «فیلمفارسی ساز مبتذل» یاد شده و امید روحانی منتقد باسابقه سینما نیز با الفاظی همچون مبلغ «سينماي سياه جشنواره اي» و همکار روزنامه های مربوط به فتنه گران توصیف شده است.

در این خبر می خوانیم:

«برخي از شواهد و قرائن اين ترديد را پيش مي آورد كه گويي شبكه اطلاعاتي- فرهنگي سازمان جاسوسي CIA كه شاخه اي از آن توسط «سيامك پورزند» در ايران اداره مي شد و با بازداشت و محكوميت وي در سال 1380 منهدم گشت، مجددا به فعاليت در عرصه هنر و سينما روي آورده است. پس از جشن سالانه «انجمن نويسندگان و منتقدان سينمايي ايران» كه در آن با حمايت مالي «شهرداري تهران» از كارگزاران فرهنگي «حزب رستاخيز» و اعضاء اين شبكه تجليل شد، اين بار در «نخستين جشن رسانه هاي سينمايي» كه با حضور مديركل «نظارت و ارزشيابي معاونت سينمايي وزارت ارشاد اسلامي» و مشاركت «حوزه هنري» برگزار شد، مجددا همين اتفاق رخ داد.

«اميد روحاني» دبير سرويس هنري روزنامه «رستاخيز» در رژيم ستم شاهي كه پس از بازداشت پورزند يكي از متهمان اصلي اين پرونده امنيتي بود، در اين جشن جايزه گرفت و از وي به عنوان «پيشكسوت روزنامه نگاري و نقد سينمايي» تجليل شد! روحاني در ساليان گذشته از اصلي ترين مبلغان «سينماي سياه جشنواره اي» بوده و با نشريات زنجيره اي وابسته به فتنه گران همكاري گسترده داشت. همچنين در «نخستين جشن رسانه هاي سينمايي» از «پرويز نوري» كه در رژيم ستم شاهي از عوامل اصلي ساخت فيلم هاي مستهجن و سكسي (مانند فيلم هاي «رشيد» و «يك خوشگل و هزار مشكل») بود و از دهه 1340 با مشاركت «سيامك پورزند» به انتشار مجله مبتذل «ستاره سينما» پرداخت، به عنوان «روزنامه نگار پيشكسوت» تقدير شد.

جالب است كه جايزه وي توسط «مسعود كيميايي» (فيلم فارسي ساز مبتذل و همسر سابق گوگوش كه سال 1380 همراه وي از ايران به كانادا گريخت و وي را علنا در كنسرت هاي خارجي اش همراهي مي كرد) اهداء شد! شب گذشته (جمعه) نيز در افتتاحيه بيست و نهمين «جشنواره فيلم فجر» مراسم «بزرگداشت» كيميايي توسط معاونت سينمايي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي برگزار شد!

اين سلسله اتفاقات تكان دهنده و تجليل از عناصر تابلودار «حزب رستاخيز»، شبكه اطلاعاتي پورزند و هنرمندان مبتذل كه اكنون در جشن هاي به اصطلاح فرهنگي و هنري- آن هم در ايام الله دهه فجر- در حال تكرار است، روند نگران كننده اي را تداعي مي كند.

اما پس از اتفاقات ياد شده، جمعه شب در مراسم افتتاحيه بيست و نهمين جشنواره بين المللي فيلم فجر نيز از مسعود كيميايي تجليل شد.

كيميايي پس از حضور به روي صحنه، ناگهان رو به حضار و در همراهي و هماهنگي با دشمنان خارجي نظام به تعريف و تمجيد از جعفر پناهي- فيلمساز مجرم- پرداخت. اين فيلمساز همان كسي است كه سال گذشته به عنوان مدافع ضدانقلاب و عوامل فتنه پاي در ميدان گذاشت و تصاويري از پياده نظام كودتاي مخملين را در پايان بندي فيلم خود گنجانيد.

يادآور مي شود جعفر پناهي، هنگامي به دست عناصر امنيتي دستگير شد كه به سفارش مديران بيروني فتنه در زيرزمين خانه اش مشغول مستندنمايي ادعاهاي پوچ مهدي كروبي درباره شكنجه عوامل ميداني فتنه 88 بود.

پناهي در خارج از كشور به همراه چند سينماگر صهيونيست و در مصاحبه با رسانه هاي بيگانه عليه مردم ايران به عقده گشايي نشست.

هنوز معلوم نيست گردانندگان جشنواره بين المللي فيلم فجر، چه تناسبي ميان كيميايي و انقلاب و سينماي ناب ايران ديده اند كه در بزرگترين رويداد سينمايي كشور، به تجليل از وي روي آورده اند؟!»

همشهری جوان در آخرین شماره خود با صحبت با چند تا از هم محله ای های مهران مدیری سرکی به زندگی داخلی او کشیده است چرا که او با قهوه تلخش یکی از چهره های جنجالی سال گذشته محسوب می شود.

مادر مهران ۱۰ سال است که به محله ما می آید و به ما درس قرآن می دهد ولی آشنایی ما ۲۰ ساله است. اوایل ساکن افسریه بودند تا اینکه پدر مهران از دنیا رفت و مهران مادرش را پیش خودش برد. اینها قسمتی از صحبت های یکی از خانم جلسه ای محله بروجردی هاست؛ همان جایی که مادر مهران مدیری در آن قرآن درس می دهد؛ محله ای که مهران مدیری آنجا متولد شده. مدیری هم بچه پایین شهر است، هم سید است و هم مادرش خانم جلسه ای است.

مهران مدیری فرزند آخر یک خانواده ۶ نفری است. دو برادر بزرگ تر او خارج از کشور زندگی می کنند . یکی از برادرهایش در گوشه ای از تهران و با تدریس امورات می گذراند. پدرش ۱۰ سالی می شود که از دنیا رفته. از همان موقع هم مادرش در آپارتمانی کنار آپارتمان پسرش، مهران زندگی می کند.

مادر مهران ۱۵-۲۰ سالی می شود که قرآن درس می دهد و هنوز هم با اینکه دیگر از آن محله رفته باز هم به عادت مالوف می آید برای قرآن خواندن دورهمی.

کمتر کسی می داند که مهران مدیری سید اولاد پیغمبر(ص) است! «اصلا سید طباطبایی هستند. شاید نخواستند کسی از این موضوع مطلع شود برای همین هم نگفتند. مهران پدر خیلی خوبی داشت که بر اثر سکته قلبی از دنیا رفت. مرد متین وموقری بود.

این طور که از حرف های همسایه ها برمی آید مهران هم به پدرش رفته و از نظر خلق وخو شبیه اوست؛ «مهران خیلی پسر آقایی است؛ پسر تمیز و پاک. من هیچ چی از مهران ندیدم. هر کسی هم که پشت سرش گفته که پسر بدی است، اشتباه گفته، او یک پسر ساده و مودب است.»

۱۰ سالی می شود که پدر مهران فوت کرده اما اهل محل آن روز را به یاد دارند؛ «ختم پدرش غلغله بود. از همه جا برای مراسم آمده بودند.» و تأکید می کنند که خانواده مدیری همه شان مذهبی هستند؛ «هم از طرف مادر و هم از طرف پدر خیلی مذهبی هستند و کلا مومند. همه فامیل هایشان را که در مراسم ختم پدر مهران دیده بودم مذهبی بودند. خود خانم مدیری چادر از سرش نمی افتد»

«خانم مهران خیلی زن خوبی است. مثل خود مهران است. کلا خانوادگی خوبند. اهل هیچ فرقه ای هم نیستند. تمام خریدهای منزل مادر مهران را خانمش انجامش می دهد.» همسایه ها می گویند همسر مهران نمونه بارز یک عروس خوب برای مادر شوهر است؛ «خیلی متین و خانم است. فکر می کنم همسر مهران، دختر یکی از دوستان مادر مهران است که خانواده فوق العاده خوبی هم دارد. مهران دو تا بچه هم دارد که آنها هم دوست داشتی اند.»

مادر مهران در کنار او زندگی می کند به فاصله یک واحد مسکونی در یک مجتمع! «خود مهران در برجی در قیطریه ساکن است و مادرش هم یک واحد کنار اوست.» یعنی این قدر به مادرش اهمیت می دهد که او را در کنار خودش نگه داشته. بالاخره فرزند آخر است و وابستگی به مادر.

دختر ۱۳ ساله خانواده مدیری ها کوچک ترین عضو خانواده آن ها است. اگر در صفحات اینترنت چرخی بزنید مصاحبه ها و توصیف های جالبی از او پیدا می کنید.

توصیفاتی مثل این: «دختر ظاهر ساکت و سربه زیری است اما مثل پدرشان انرژی و هوش فوق العاده ای دارد» و نقل قول اینچنینی؛« شیطان هستم ولی سر کلاس های مهم درس گوش می دهم»

ظاهراً او تمام فیلم ها و سریال های پدرش را موبه مو دنبال می کند و حتی گاهی اوقات هم برای نزدیک بیشتر به پدری که همیشه سرکار است با او به پشت صحنه سریال می رود؛ «سرپاورچین و باغ مظفر با بابام به پشت صحنه رفتم. » حسابی هم حواسش به کارهای بابا هست و به خاطر اشتباهاتش مچش را می گیرد و به او تذکر می دهد؛ «سر سریال باغ مظفر از یکی از قسمت ها خوشم نیامد به پدرم گفتم و او هم گفت درستش می کنم.»

حاصل این تلاش پیگیر او امروز زینت بخش موزه هاست. هنر او از آن معدود پدیده هاست که از عنصر مردمی و مهربانی و اعتراض و حق خواهی لبریز است. عشق به هنر سرانگشت توانایش را نیرو بخشید تا سنگینی تیشه بر سختی سنگ فائق آید. در این راه پرنشیب و فراز هیچ مانعی او را از رسیدن به مقصود بازنداشت. چه بسیاری که در راه هنر جان باختند و چه بسیاری که هنر را تنها برای هنر خواستند و از لذت گذران زندگی چشم پوشیدند و برترین لذت را در آفرینش آثارجاودان و اعتلای هنر جست وجو کردند. او با این همه ستایش و حرمت، مستی خود را ذره ذره در رگ تندیس ها دمید تا آنها را هرچه زیباتر و موزون تر بنمایاند.

حاج علی اکبر صنعتی به احترام مرشد و مراد خویش، نام و شهرت او را عینا برخود نهاده است اما همین مرید اینک خود مراد بسیاری از هنرمندان است. تمام سال های آخر عمر را در سکوت کامل به سر برد. گوش های او ناشنوا شده بود. کمتر روزی در میان ورد و دعا و مناجات او این تک بیت را نمی شنیدی:
«خداوندا، کرم کردی که کرم کردی...»

از کودکی، زبان او زبان تصویر بود. بیش از آنکه بر کلمات احاطه پیدا کند با نقاشی مانوس شد. وقتی در مدرسه معلم درس می داد عکس او را می کشید. به طور کل نقاشی او را به دنیای وسیع تری دعوت می کرد و الهام و رویاهای خفته او را بیدار می کرد؛ شاید نقش های رنگ به رنگ قالی ها، خطوط مرموز و پروقار کاشی ها و مینیاتورها، و از همه بیشتر طبیعت؛ یک منظره ساده، یک تک درخت؛ چشمه ای که صبورانه در دل خاک می جوشید و می خزید، پرنده هایی که دانه برمی چیدند، رودخانه ای که سرمست و عاصی از کنار مزارع می گذشت، آهویی که می گریخت، شکوفه های درخت بادام که آفتاب و مهتاب را می نوشیدند همه در ذهن شکوفای او منعکس می شدند که یک اثر زیبا به جای گذارد.

در عنفوان جوانی قلم او آن قدر چابک و پخته نشده بود که از این همه آیه های طبیعی، آفرینش دوباره ای بسازد اما شور و سودای هنر همانند تکیه گاه به مثابه یک عصا به او قوت بلوغ را می داد. هنری که به مرحله بلوغ می رسد مثل درختی است که از سنگینی بار میوه هایش با فروتنی خم می شود. هنرمندی که صمیمانه می آفریند، در جست وجوی مطلق و ابدیت است، به نوعی استغنا و رهاشدگی از قیدها و سنت ها می رسد و این حال و احوال در استاد صنعتی با وجود مشاهده آثارش به وضوح آشکار می شود. نزدیک به 800تابلو و 400مجسمه حاصل ده ها سال کار و خلاقیت شبانه روزی اوست. در تابلوهایش عاطفه هنری و متانت و پختگی موج می زند. بنا به گفته خود او «هنرمند باید شرایط خودش را درک کند. غریزه هنری باید آن قدر هوشیار و زیرک باشد که حتی لحظه ای از زمان عقب نیفتد. هنری که بوی زمان خود را ندهد کهنه و فرسوده و مردنی است.» هنر او همیشگی است.

مجسمه هایش مردمی و پیام آورند. بیش از آنکه جذب کند اندوه خفته را بیدار می کند. خط ها و طرح ها به پیکره های او حالت سینما می دهد؛ چنان که گویی حرکت واقعی اشیا، نوسان در فضا، انتشار نور و نیرو و اندازه سرعت را در پیکره ها می بینیم. سوژه اکثر کارهای او به ویژه تندیس هایش طبقه محروم و انسان هایی هستند که زیر یوغ ابرقدرتان شکسته و خرد شده اند یاانسان هایی که از فرط فقر و تکیدگی در حالت پریشان به مانند مجسمه مرگ می مانند... مجسمه ها اشباح غمناکی از زندگی خالق خود هستند که مشاهدات و تاثرات خود را به صورت تندیس هایی از رنج و محرومیت و درماندگی و پریشانی و سقوط درآورده است. وقتی این پیکره ها را ببینی مفهوم عمیق گفته های او را درک می کنی؛ «آب دریا را اگر نتوان کشید/ هم به قدر تشنگی باید چشید». ضروری است که به پاس آن همه تلاش و کوشش از این هنرمند نامور و گمنام یاد شود.

چهره تابناک او در تندیس هایش پرتو افکنده است. اگر بخواهیم چهره درون هنرمند را در ذهن خود بیافرینیم باید سخت با هنر او اخت شویم؛ آنگاه زیروبم روحیه و حالاتش را درک می نماییم. بارزترین دلیل اثبات مدعا تابلویی است که با سنگ از روانشاد حاجی صنعتی، آموزگار و مرشد خود ساخته است. این درون نمایی در پیکره «گاندی» نیز به وضوح رخ می نماید. گاندی جبه ای بردوش با پیکری نحیف و نیم برهنه به افقی نامشخص می نگرد. یا پیکره امیرکبیر، سیاستمدار نامدار ایرانی با نگاهی مصمم دورنمایی از روحیه ملت ایران را نشان می دهد. مجسمه های استادصنعتی از سنگ، گچ، سیمان و موم ساخته شده است. ایجاز و سادگی عظیمی که در هنر باستانی وجود دارد در اکثر این تندیس ها احیا شده است.

میدان هنر او در موضوع و اسلوب بسیار وسیع است. ریزه کاری در آثار او اهمیت بسیار دارد و همه آنها به تندیس های استاد صنعتی هویت ممتازی بخشیده است. تابلوهای او اکثرا سیاه قلم است. سنگ اصیل ترین و گسترده ترین عنصر طبیعت از ابزار اصلی او به شمار می رفت. سنگ ها را با چرخ مخصوصی می تراشید و به صورت صفحات یکنواخت و همگون درمی آورد. طرح روی سنگ منعکس می شد و سنگ بریده می شد با ظرافتی که به سختی می توان دریافت که یک تکه نیستند. میراث پربهای او را می توان در موزه صنعتی واقع در میدان امام خمینی جست وجو کرد؛ باشد که درخت پربار هنر او بارور شود و او را تا اوج کمال و جمال به اعتلا کشاند.

باهاوس در سال 1919 زیر نظر "والتر گروپیوس" از ادغام فرهنگستان قدیم هنرهای زیبای وایمار و مدرسه هنر و صنایع دستی وایمار تاسیس شد.

در نخستین بیانیه گروپیوس، آرمان" موریس" در باب صنعتگری متعالی با ایده وحدت بین هنرها به جهت تجسم بخشیدن به یک هنر معمارانه مدرن فراگیر که درآن تمایز بین عناصر تزئینی و یادمانی از بین می رود، تلفیق شد.

در سال 1923 گروپیوس این اندیشه را که بعدها به کانون نظریه باهاوس بدل شد، مطرح کرد که وجود"صنعتگر- طراح" برای صنایع متکی به تولید انبوه حایز اهمیت بسیاری است.

اگرچه این اندیشه در مورد معماری و طراحی مصداق دشت، اما مدرسین مدرسه در روزهای نخست، اکثرا نقاش بودند. از جمله نقاشان بزرگی مانند پل کله و کاندینسکی.

اندیشه های باهاوس به بسیاری از کشورها انتقال یافت و تاثیری ماندگار به آموزش هنر در سرتاسر دنیای غرب گذاشت.

"یوهانس اتین" یکی از مدرسین این مدرسه که طی سال های 1919 تا 1923 در باهاوس به تدریس اشتغال داشت، با تاکید بر اهمیت آموزش مبانی هنرهای تجسمی دوره هایی به عنوان "مبانی هنرهای تجسمی" ابداع و آموزش آن را برای تمامی هنرجویان اجباری کرد.