اطلاعات عمومی

دختربچه پنج‌ساله‌ای که هنگام بازی در یکی از پارک‌های شهرستان شاهرود، دچار برق‌گرفتگی شده و به‌کما رفته بود، بعد از چند هفته جدال با مرگ، به‌طور معجزه‌آسایی به زندگی برگشت.

به گزارش البرز نیوز، 78 روز از آن حادثه تلخ می‌گذرد؛ روزی که نازنین کوچولو همراه خانواده‌‌اش به پارکی در شهرستان شاهرود رفت و با دخترعمه‌هایش روی چمن پارک مشغول بازی شد اما سیم‌های بدون روکش برق که از پای چراغ برق بیرون زده بود باعث حادثه‌ای شد که او را به‌کما برد.

حالا نازنین و خانواده‌‌اش چند هفته‌ای است در خانه‌ای در مرکز تهران که شورای شهر شاهرود در اختیارشان قرار داده، به سر می‌برند چرا که پزشکان از آنها خواسته بودند در پایتخت بمانند تا مراحل درمان دخترشان تکمیل شود. در این مدت با تلاش پزشکان نازنین از کما درآمده و پدر و مادرش معتقدند که خدا دخترشان را دوباره به آنها هدیه داده است.

نازنین هر روز با پدر و مادرش به گفتار‌درمانی و فیزیوتراپی می‌رود. او کسی را نمی‌شناسد و رفتارهایش عادی نیست؛ گاهی می‌خندد و گاهی گریه می‌کند؛ هیچ کنترلی ندارد، فقط با چشمان معصومش اطراف را با دقت نگاه می‌کند و شاید هنوز هم نمی‌داند که آن شب در پارک چه حادثه‌ای برایش اتفاق افتاده است.

ماجرا چه بود؟

پدر نازنین در توضیح حادثه تلخی که برای دخترش پیش آمده می‌گوید: ما در شهرستان شاهرود زندگی می‌کنیم. 27‌تیرماه بود که به همراه چند نفر از فامیل‌هایمان به پارک نزدیک محل زندگی‌مان رفتیم. نازنین به‌همراه بچه‌ها در پارک مشغول بازی بود. در یک لحظه یکی از اقوام، اسم نازنین را فریاد زد.

همه برگشتیم. دخترم مثل یک چوب خشک روی زمین افتاده بود و برای چند ثانیه برق پارک قطع و وصل شد. همانجا بود که فهمید دخترم هنگام بازی دستش به سیم‌های بدون روکش برق که از تیر چراغ‌برق بیرون زده بود خورده و دچار برق‌گرفتگی شده است. با دیدن این صحنه سراسیمه به طرف دخترم رفتم و او را به بیمارستان بردم. پزشکان به او شوک دادند.

20‌دقیقه طول کشید تا دخترم احیا شد اما به خاطر پرت‌شدن هنگام برق‌گرفتگی و شوک‌های پی‌در‌پی، 2‌تا از دنده‌هایش شکسته بود. دخترم گرچه احیا شد اما به خاطر اینکه اکسیژن دیر به مغزش رسید، به‌کما رفت. 4‌روز در بیمارستانی در شاهرود بستری بود و پس از آن او را به بیمارستان طبی کودکان در تهران انتقال دادیم و در بخش پی‌ای‌سی تحت مراقبت‌های ویژه قرار گرفت.

وی ادامه می‌دهد: دخترم 25‌روز در کما بود و با تلاش پزشکان و لطف خدا، سرانجام به هوش آمد اما ریه‌ها و کبدش عفونت کرده و بافت‌های بدنش دچار گرفتگی شدیدی شده بود. آمپولی که پزشکان برای نجات دخترم به او می‌زدند آن‌قدر قوی بود که عوارض آن باعث شده بود همه بدنش متورم شود. با‌اینکه دخترم به هوش آمده بود اما پزشکان از زنده‌ماندن او قطع امید کرده بودند. دخترم فقط ناله می‌کرد و در این مدت تنها کاری که از دست ما بر‌می‌آمد، دعا بود، تا اینکه خداوند دعاهای ما را جواب داد و معجزه‌ای رخ داد.

پدر نازنین می‌گوید: عفونت‌های بدن دخترم از بین رفت و همه بدنش که سیاه شده و ورم کرده بود به حالت عادی بازگشت. پزشکان می‌خواستند او را به بخش منتقل کنند اما ممکن بود دوباره از بیماران دیگر عفونت به بدنش منتقل شود به‌خاطر همین خواستند که نازنین را به خانه ببریم اما گفتند که از تهران خارج نشویم. وقتی خبر به گوش اعضای شورای شهر شاهرود رسید، آنها خانه‌ای در تهران برایمان تهیه کردند و 19‌شهریورماه دخترم را از بیمارستان مرخص کردیم.

او شب‌های اول اصلا نمی‌خوابید و مرتب گریه می‌کرد. پزشکان می‌گویند یک سال طول می‌کشد تا به حالت عادی برگردد. هر روز او را برای گفتاردرمانی و فیزیوتراپی به بیمارستان می‌برم و خوشبختانه شنوایی‌‌اش بهتر شده اما کنترلی بر حس بینایی‌‌اش ندارد. نمی‌تواند راه برود و فقط دست و پاهایش را تکان می‌دهد. ما را هم اصلا نمی‌شناسد و تنها واکنشی که نشان می‌دهد خنده و گریه است.

شکایت از مقصران

با اینکه امیدواری به بهبودی نازنین هر روز بیشتر می‌شود اما پدرش اصرار دارد که هر چه زودتر مقصران این حادثه شناسایی شوند. او ادامه می‌دهد: همان روزهای اول که در شاهرود بودیم به کلانتری و دادسرا رفتیم و از مقصران حادثه شکایت کردیم. وقتی هم به تهران آمدیم برای پیگیری پرونده وکیل گرفتم.

به گزارش البرز نیوز؛ سایت دویچه وله با اشاره به فحشای اجباری در هند نوشت: «سن فحشا در هند بسیار پایین است و واقعیت غم‌انگیز این است که بسیاری از روسپیان توسط خانواده‌های خود به این کار فرستاده می‌شوند. به ویژه در روستاهای هند این پدران و برادران هستند که دختران را در اختیار "مشتریان سکس" قرار می‌دهند. آنها نه تنها احساس شرم نمی‌کنند، بلکه گمان دارند که به وظیفه‌ای دینی عمل می‌کنند. آنها عقیده دارند که به اصولی عمل می‌کنند که از نسل‌های پیشین در هند رواج داشته است.»
این سایت افزود: «بنا به اعتقادات مذهب "دوداسی"، زن جوانی که بدن خود را در اختیار مردان بیگانه قرار می‌دهد، در واقع با این "خدمت به بندگان الهه" فریضه‌ای دینی را به جای می‌آورد و "خدمتکار الهه ها" شناخته می‌شود.»
به تازگی کانال تلویزیونی "سی ان ان" در برنامه‌ای ویژه تحت عنوان "در دام سنت" گوشه‌هایی از این رسم غیرانسانی را نشان داد. دخترانی که باید به مدرسه بروند و با دوستان خود به بازی و تفریح مشغول باشند، در عشرتکده‌ها تن فروشی می‌کنند.
برخی از گروه‌های خیریه با این پدیده مبارزه می‌کنند که در سنت‌های دیرین ریشه دارد. طبق یکی از آیین‌های تشرف در "هندو"، برای دختران تازه بالغ مراسم "ناتنی اوتارنا" برگزار می‌شود. در این مراسم به بینی دختر حلقه‌ای آویخته می‌شود و پدر و مادر او را برای هماغوشی در اختیار مردان قرار می‌دهند.
این مراسم در گذشته در بسیاری از روستاهای هند رواج داشته اما در دوران معاصر پدیده‌ای نادر به شمار می‌رود، و اکنون برخی از بنیادهای نیکوکاری قصد دارند آن را در جامعه ریشه‌کن کنند.
نهاد غیردولتی "پلان ایندیا" که از حمایت برخی از چهره‌های روشنفکری و هنری هند برخوردار است، در این راه تلاش می‌کند. مسئولان این بنیاد عقیده دارند که زنان جوان خود باید در برابر سنت‌های ریشه‌دار پایداری کنند و اجازه ندهند که خانواده‌های ناآگاه به خاطر اعتقادات خرافی یا پول آنها را به تن فروشی مجبور کنند.
رواج فاحشگی، گریزگاه فقر
به عقیده جامعه‌شناسان، در پس این تکالیف که به اسم آیین هندو در میان مردم رایج شده، منافع طبقاتی نهفته است. خانواده‌ای فقیر که دختر خود را به فحشا می‌فرستد، هم از یک نان خور راحت می‌شود و هم در ازای این "نیکوکاری" صاحب درآمد می‌شود. از طرف دیگر در گذشته دختران بیشتر در اختیار مردان طبقه بالا قرار می‌گرفتند. خانواده‌ها دختران جوان را به حرم سرای شاهزادگان (راجه‌ها) و اربابان می‌فرستادند. آنها که به فنون آواز و موسیقی آشنا بودند، تفریح و سرگرمی اشراف را فراهم می‌آوردند. این زنان چندی بعد رسما در یک فاحشه‌خانه مشغول به کار می‌شدند.
در جامعه هند که با رشد بالای جمعیت، سخت در چنگال فقر و محرومیت گرفتار است، فاحشگی یکی از آسان‌ترین راهها برای کسب درآمد است. در کشوری که درآمد سرانه از یک دلار هم پایین‌تر است، یک فاحشه جوان تا روزی 20 دلار درآمد دارد.
به عقیده انجمن‌های مدافع حقوق کودکان، باز گرداندن دختران از فحشا به زندگی عادی کاری بسیار دشوار است. امروزه در درجه اول باید تلاش کرد که دختران تازه‌ای به فحشا کشیده نشوند. رشد فرهنگ و آموزش عمومی مهمترین سد در برابر فحشاست. باید در مدارس به دختران آموزش داد که چه خطری متوجه آنهاست. آنها باید بیاموزند که از جسم خود دفاع کنند و به فشار و خواست جنسی مردان تن ندهند.
تلاشگرانی که به پیکار با فحشا در هند می‌پردازند، عقیده دارند که مبارزه با فحشا تنها از راه پیکار با فقر امکان‌پذیر است. از این رو بنیادهای خیریه می‌کوشند با راه انداختن مزرعه و کارگاه، دختران جوان را تشویق کنند که با فعالیت در کارهای سودمند، کسب درآمد کنند.
شایان ذکر است رواج چنین مسائلی در آیین خرافی و شرک آمیز هندو که متعلق به دوران گذشته است چندان عجیب نیست همانگونه که در دوران جاهلیت عرب چنین زشتی هایی رواج داشت که دین اسلام به مبارزه با این مسائل پرداخت و سعی در پاک کردن جامعه از انحرافات کرد. اما تاسف برانگیز آن است که در فرهنگ غرب و جوامع به اصطلاح مدرن؛ فحشا و برهنگی و انحرافات زشتی همچون همجنس گرایی به اسم عقلانیت و مدرنیته ترویج می شود و بشریت از چاله خرافه و نادانی گرفتار چاه روشنفکری ضد دین و مدرنیته منهای خدا شده است!