اطلاعات عمومی

احتمالا شما هم قبلا فیلمبرداری کرده اید ونتیجه ی کار خود را دیده اید و به احتمال بیشتر از نتیجه ی کار راضی بوده اید.

حال لازم است که دوباره آن فیلم را بازبینی نمایید و سعی کنید این بار با نگاهی منتقدانه کار خود را بررسی کنید و از زاویه ای دیگر به کار خود توجه کنید. مثلا فکر کنید این تصاویر را فردی ثبت کرده که شما به ضایع کردن او علاقه ی شدیدی دارید و باید نگاهی دقیق و موشکافانه داشته باشید و با کشف اشتباهاتی که تا حالا داشته اید ، بتوانید دفعه بعد از تکرار آن جلوگیری کنید.اما سعی نکنید زیاد نسبت به کار خودتان سخت گیری کنید و کار را با برنامه های تلویزیونی و یا کار عده ای حرفه ای مقایسه کنید.

صحنه های دارای لرزش دست ، از نشانه های کار آماتوری است. تمام برنامه های حرفه ای که در تلویزیون می بینیم (به جز فیلم های خبری) روی سه پایه گرفته شده اند و حتی صحنه هایی که روی دست گرفته شده اند ، بدون لرزش (ریپ)هستند چرا که توسط فیلمبردار حرفه ای گرفته شده اند.بنابراین اگر می بینید تصویر شما دارای لرزش دست است ، سعی کنید با یادگیری تکنیک صحیح به دست گرفتن دوربین ،در ضبط های آینده ی خود از آن اجتناب کنید.احتیاجی نیست برای تمرین این کار برنامه ی دیگری ضبط کنید.خیلی ساده دوربین را روشن و روی standby بگذاریدو در حالی که دوربین را در دست گرفته اید از درون چشمی یا مانیتور به نتایج کار خود نگاه کنید.ممکن است در برداشت سابق خود ،علاقمند به استفاده از لنز های حرفه ای شده باشید، مثلا لنز تله که عمق میدان را کاهش می دهد و تصویری فشرده ایجاد میکند مثل دونده ای که به سمت دوربین می دود اما هرگز به دوربین نمی رسد و یا خیلی وقت ها در نزدیکی نیستند . از این رو بهترین راه ضبط آنها تصویری بسته با تله است.از طرف دیگر تصاویر بسته و درشت دارای لرزش بیشتری هستند و برای نمایش مناسب نیستند و در این موارد احتیاج به تکیه گاه برای ثابت نگه داشتن بدن خود و تکیه به آن نیاز دارید.اگر سه پایه در اختیار ندارید به شما پیشنهاد می کنم حتما سه پایه ای تهیه کنید و ترجیحا سه پایه ی شما دارای پایه های تلسکوپی آلومینیومی باشد که محل اتکا خوبی برای دوربین است و انواع مختلف آن طوری درست شده اند که قابلیت پن (pan: حرکت افقی دوریبن به صورت ساعتگرد یا پاد ساعتگرد به مقدار دلخواه)و تیلت (Tilt: حرکت عمودی دوربین روی سه پایه از بالا به پایین یا برعکس) دارند و قسمت بالای این سه پایه ها دارای قابلیت چرخیدن است.از طرف دیگر باید پذیرفت که سه پایه ها وسایل بزرگ و پر دردسر جهت حمل کردن هستند و شاید در آینده به سه پایه های کوچک روی بیاورید که آنها را روی دیوار هم می توان قرار داد و یا وسائلی که بر روی سینه قرار داده می شوند و نیز نوعی که دارای یک پایه است و با دست آنرا نگه می دارند و دوربین را بالای آن قرار می دهند . مدل های آخری که نام برده شد دارای قابلیت پن و تیلت نیستند و از این رو نمی توانند پاسخگوی نیاز شما باشند.

اگر همه ی صحنه های شما بوسیله ی سیستم "اتوفوکوس" ( Autofocus: شفاف سازی اتوماتیک ) ضبط شده اند ، بنابراین ممکن است چندین مسئله در رابطه با واضح بودن تصویر وجود داشته باشد.اگر تعدادی صحنه کمتر واضح هستند ممکن است به خاطر شرایط موجود در کادر باشد که به سیستم اتوفوکوس اجازه فعالیت دقیق نداده است.

جهت رفع خستگی : قضنفر نوار خالی گوش میداده وگریه میکرده می پرسن چرا گریه می کنی می گه دلم واسه خواننده می سوزه که لاله.

سیستم اتو فوکوس به دو روش عمل می کند: روش نوری و روش اشعه مادون قرمز

سیستم نوری تصویر حاضر را به عنوان منبع علامت و سیگنال در نظر گرفته و با براورد پیوسته ی الکترونیکی از آن به عنوان ابزاری جهت نگه داشتن نقطه فوکوس عمل می کند.این سیستم معمولا خوب عمل می کند ولی دقت آن زمانی که نور کمی در صحنه وجود داشته باشد و یا رنگ سوژه تیره باشد و یا کنتراست ( تضاد بین رنگ ها ) کم باشد ، ضعیف عمل می کند.

روش اشعه مادون قرمز معمولا یک اشعه مادون قرمز از طرف دوربین به صحنه فرستاده می شود و این اشعه منعکس شده و برمی گردد . زمان انعکاس و بازگشت این اشعه درون دوربین محاسبه شده و فاصله دوربین تا سوژه بدست می آید . سیستم اشعه مادون قرمز با هر نوری کار می کند و با هر نوری همخوانی دارد اما زمانی که فاصله زیاد می شود و یا یک یا دو سوژه نور را خوب منعکس نمی کنند ، دقت آنها کمتر می شود.

هر دو سیستم دارای مزایا و معایبی هستند و در موقعیت های مختلف و با نور و فاصله ی مختلف عملکرد متفاوتی دارند و من توصیه می کنم اگر دوربین شما به هر دو سیستم مجهز است قبل از ضبط هر دو را امتحان کنید.هر دو سیستم می توانند به وسیله ی انعکاس نور از سطح شیشه و یا چیز های درخشان دیگر گول بخورند و خوب عمل نکنند . همچنین اگر سوژه دارای سرعت زیاد باشد ، ممکن است که این سیستم ها نتوانند خوب عمل کنند . البته در مدل های جدید دوربین این مشکل تا حدودی کمتر است تا جایی که بعضی از مدل های اتوفوکوس می توانند برای فواصل از جلوی لنز تا بی نهایت تصویر را فوکوس کنندو حتی فوکوس کردن را روی سوژه ی اصلی قفل کنند طوری که اگر سوژه ی اصلی از جای خود حرکت کند و به پهلوی صحنه برود ( کادر را ترک نکند)همچنان در فوکوس هستند.

قضنفر یه پلیس رو میکشه زنگ میزنه 110 میگه:میبینم که 109 نفر شدین....!

ممکن است برخی از تصاویر تیره و تار شده باشند ، یکی از دلایل این صحنه ها ممکن است پدیده ی ضد نور باشد . اگر چنین مشکلی دارید دفعه ی بعد سعی کنید اول تصویر را در چشمی یا مانیتور ببینید و قبل از آنکه دکمه ی ضبط کردن را بزنید ،نور را تنظیم کنید تا دچار این مشکل نشوید و سعی کنید عملکرد ضدنور دوربین را فعال کنید .ممکن است مشکل تیرگی تصویر ضد نور نباشد . خود صحنه ضبط هم می تواند فاقد نور مناسب و سوژه ی شما دارای تیرگی و کدر باشد طوری که انعکاس نور از آن به خوبی صورت نگیرد و تصویر شما تیره و غمگین به نظر برسد . این بار هم می توانید به تصویر چشمی دوربین نگاه کرده و درست عمل کنید.

پس سعی کنید تا عادت کنید که همیشه کلیه مراحل را در چشمی قبل از ضبط کردن کنترل کنید و چنانچه مشکلی وجود داشت می توانید مکان خود را عوض کنید و از زاویه ای بهتر فیلمبرداری نمایید.روشی که یک صحنه نورپردازی می شود مهم است . عموما بهترین نور برای فیلمبرداری در هوای آزاد نور آفتاب کمی ضعیف است که از پشت دوربین تابیده شود.در این شرایط رنگ ها بهترین حالت خود را دارند و زاویه ای که نور به مدل تابیده می شود کمک می کند تا تصویر ایجاد شده واضح و دارای عمق باشد. برای تصاویر بسته از صورت انسانها و مانند آن نور هوای تقریبا ابری کافی است . این نور فاقد سایه های تند است . همچنین این نور قابلیت منعکس شدن از روی لباس های روشن (که تاثیر نامطلوبی بر روی صورت می گذارد ) را ندارد. سطح پوست بدن معمولا بر اثر روشنی زیاد ،در فیلم سوخته شده به نظر می رسد . در این مواقع سوژه را در مقابل یک پس زمینه ی روشن قرار دهید تا نوردهی را پایین بیاورید و تصویر ایده آل بدست آید.

اگر هوا هنگام ضبط کردن ابری است ، بنابراین با هر نوری که از پشت سر می اید باید ضبط را انجام داد .این کار باعث میشود تا شما حداکثر نوردهی به دوربین را به کار بگیرید تا از کمرنگ شدن یا شسته شدن رنگها جلوگیری شود.اگر درون چشمی دوربین اخطاری مبنی بر کم بودن نور دریافت کردید ، قبل از اینکه ضبط خود را انجام دهید ، صحنه را بررسی کنید . در صورتی که نور به حد کمی ناکافی است ،شاید ضبط کردن موردی نداشته باشد در شرایط بسیار تاریک و در شرایطی که یک تصویر ضعیف بهتر از هیچی است می توان با استفاده از کارکرد( gain) جهت تقویت نوردهی به دوربین تصویر برداری کنید و در این حالت تصویر شما دارای برفک خواهد شد.از دیدگاه عکاسی ، کنتراست یکی از مواد اولیه ساخت یک تصویر خوب است . متاسفانه سیستم تصاویر ویدیویی تحمل کنتراست زیادی را ندارند و تفاوت بین پررنگ ترین نقطه و کمرنگ ترین در تصویر ویدیویی خیلی کمتر از عادی ترین تصویر عکاسی است.بنابراین اگر از مردم زیر آفتاب درخشان فیلمبرداری می کنید درمورد نقاطی که دارای سفیدی زیاد در مقابل سیاهی زیاد هستن ، مواظب باشید .اگر روزی گرم است و پیشانی ها برق می زنند ، این نقاط روشن و بسیار درخشان در هنگام نمایش به شکل ناجوری "سوخته شده" به نظر می رسند .

.

یک راه حل اینست که زاویه ی تصویر برداری خود را عوض کنید که نور از جهت برعکس بیاید و انعکاس آن به درون دوربین نیاید.

برای جلوگیری از این وضعیت پیشنهاد خاصی ندارم اما یک راه حل این است که زاویه ی تصویر برداری خود را طوری عوض کنید که نور از جهت مخالف بیاید و انعکاس آن به درون دوربین نیاید . ممکن است شما کنار دریا باشید و با تغییر موضع هم نمای دریا را از دست دهید و هم غرق شوید بنابراین همواره هوشیار باشید .

راه دیگر این است که پس زمینه تاریک را نسبت به سوژه کمتر کنید.با گرفتن نماهای درشت ( مثلا فقط صورت) می توانید مقدار پس زمینه را کمتر کنید..دیدن و پیدا کردن علائم نور اضافی و کنتراست از درون چشمی دوربین کار سختی است . بنابراین در صورت موجود بودن نور زیاد باید هوشیاری خاصی را به کار برد.

یه نفر مهم می شه زیرش خط میکشن تو امتحان میاد

*نکات کمکی

سئوال : چرا پاره ای از صحنه ها دارای لرزش هستند؟

جواب : احتمالا به این دلیل که دوربین محکم و ثابت نبوده است . گرفتن ثابت و محکم و دیدن از درون چشمی دوربین را تمرین کنید و در صورت تمایل یک سه پایه بخرید.

س:چرا بعضی از صحنه ها فوکوس نیستند؟

ج: در آن صحنه ها سیستم اتوفوکوس نمی توانسته خوب عمل کند . از فوکوس دستی استفاده کنید.

س:چرا بعضی از صحنه ها تاریک و تیره هستند؟

ج: 1.ممکن است به خاطر پدیده ی ضدنور باشد.

2.مکن است صحنه دارای نور کافی نبوده است .

س:چگونه می توان از لکه های سوخته شده روی سوژه جلوگیری کرد؟

ج: 1.ضبط خود را طوری انجام دهید که نور به صورت مورب به سوژه بتابد.

2.رابطه ی بین پس زمینه و سوژه را کم کنید.

3.از سوژه بخواهید به حمام رفته یا از کرم ضد سوختگی استفاده نماید.

4.سوژه را عوض کنید.

س:ترکیبی از صدای باد، ترافیک و صداهای خود دوربین باعث ایجاد صداهای ناجور بر روی نوار شده است . چگونه می توان از آن جلوگیری کرد؟

ج:1. از یک میکروفون سیمدار بلند استفاده کنید تا از منابع تولید این صداها دور باشید.

2.اگر در نزدیکی خیابان یا اتوبان فیلمبرداری می کنید 1 کیلومتر عقب تر و در مسیر اصلی میخ ریخته تا خودرو ها پنچر شوند و از کنار شما عبور نکنند . فاصله ی 1 کیلومتر را حتما رعایت نمایید تا صدای بوق راننده های عصبانی آسیبی به فیلم شما وارد نکند.

یک ضعف دیگر در ویدیو ها که باید با آن مقابله کرد ، نمایش رنگهای اصلی ، مخصوصا قرمز در سطوح صاف و یکنواخت و به صورت دانه دانه و یا حالتی زبر و خشن و مزاحم چشم است.لباس های پلاستیکی ضد باران و یا اسباب بازی بچه ها از این قبیل هستند .چیز آزاردهنده ی دیگر سوسوزدن سطح بعضی چیزها که دارای طرح های ظریف هستند ، می باشد . مثل لباس های راه راه مردانه که اکثرادر صفحه تلویزیون دارای این مشکل هستند . این اشکالات تصویری به دلیل مشکلات تکنیکی ، عدم انطباق تلویزیون و دوربین با یکدیگر پیش می آید . البته در دستگاه های سوپرمدرن این مشکل تا حدی حل شده است .توجه فرمایید که اینها مسائل و مشکلات رنگ هستند و در چشمی های سیاه و سفید دیده نمی شوند .

ضبط صدا و مشکلات آن :

میکروفن دوربین های ویدیویی دارای خصلت متضاد هستند.آنها گاهی صدایی را که باید ضبط شود ضبط نمیکنند و گاهی صدایی را که نباید ضبط کنند ، ضبط می کنند . بر خلاف نور که می تواند از کهکشانهای مختلف عبور کند و به ما برسد ، صدا یک پدیده ی محلی است و در محدوده ی محدودی قابل شنیدن یا فهم است . بهترین محل برای قرار دادن میکروفننزدیکترین نقطه به منبع صدا است . متاسفانه به دلیل مشکل پیدا کردن یک نقطه ی مناسب ، جهت ضبط تصویر ، این امر اغلب میسر نیست و محل ضبط تصویر فاصله ی زیادی از محل پخش صدا دارد .مخصوصا زمانی که یک سخنرانی باید ضبط شود .بنابراین در این مورد میکروفن دوربین ها چند قدم عقب هستند .اگر دوربین شما دارای محلی جهت اتصال میکروفن اضافی با سیم بلند است ، این مسئله با کمک آن حل می شود .با وصل کردن یک میکروفن با سیم بلند به دوربین میکروفن اصلی از کار می افتد .

میکروفن دوربین ویدئو در مقابل باد اسیب پذیر است . در صورت وجود باد در هنگام ضبط ، می توان از یک همراه کمک گرفت تا یک سپر حفاظتی از باد برای میکروفن درست کند.( مثلا با گرفتن پارچه ای در میر باد و دوربین ، باد را شکسته و از ضبط صدای باد جلوگیری کند ) به یاد داشته باشید که حتی صدای وزش نسیم هم در میکروفن شما ضبط می شود و یک ضبط خوب ویدئویی با صدای ناجور باد چیز خوبی نخواهد بود.پیشگیری بهتر از درمان است . جهت پیشگیری بهترین کار این است که یک سپر حفاظتی در مقابل باد درست کنید . این کار را می توان یا از طریق عوض کردن زاویه فیلمبرداری ( طوری که باد به میکروفن نخورد) انجام داد یا اینکه یک نفر کنار میکروفن دوربین بایستد تا بدن او از خوردن باد به دوربین تا حدی جلوگیری کند یا سدی در مقابل باد بسازید.در دوربین های امروزی دکمه ای با نام wind cut یا غیره وجود دارد که با فشردن آن فیلتری سر راه میکروفن قرار گرفته و از ضبط اصلی با صدای باد کمتری انجام میشود. صدا های اضافی اطراف محل ضبط می توانند تاثیر نامطلوبی در فیلم شما داشته باشند . مثلا صدای خودروهایی که پشت دوربینم حرکت می کنند توسط میکروفون های دوسویه ضبط می شوند . در اینصورت شما می توانید با فشردن دکمه ی zoom mic فقط صداهایی که از روبروی میکروفن می آیند را ضبط کنید . در میکروفن های یک سویه می توانید با تغییر زاویه ی فیلمبرداری به نحوی که میکروفن به سمت خودرو ها یا عامل مزاحم نباشد این مشکل را تقریبا حل کرد .

استفاده از میکروفن سیار میتواند مشکلاتی مثل صدای باد یا خودروها را راحت تر حل کند پس سعی کنید میکروفن سیار همراه داشته باشید . البته گاهی استفاده از میکروفن سیار نیاز به یک همراه جهت نگه داشتن آن دارد . پس سعی کنید همیشه یک همراه ( به جز تلفن همراه ) همراه داشته باشید .

آزمایشات انجام گرفته در ایستگاه فضایی بین المللی می تواند حركت به سوی اقتصاد مبتنی بر هیدروژن را تسریع كند. تصور كنید برای سوخت گیری خودروتان به سمت جایگاه سوخت رسانی حركت می كنید، دهانه لوله سوخت رسانی را وارد مخزن سوخت خودرو می كنید، اما سوختی كه مصرف می كنید، از نوع سوخت های متداول نیست بلكه هیدروژن است. هیدروژن گازی بی رنگ و بی بو است كه از سوختن آن فقط بخار آب حاصل می شود كه سریع و بدون هیچ خطری توسط محیط اطراف جذب می شود. یك كیلوگرم از هیدروژن تقریباً سه برابر همین میزان بنزین انرژی آزاد می كند.

و این در حالی است كه هیدروژن فراوان ترین عنصر طبیعت محسوب می شود! پس جای تعجب نیست كه چرا دانشمندان در تلاش اند تا راهی بیابند كه بتوان از هیدروژن به عنوان سوخت در خودروها استفاده كنند. ال ساكو مدیر مركز تولید مواد پیشرفته تحت جاذبه ضعیف (CAMMP) در دانشگاه نورسسترون بوستون كه زیر نظر ناسا مشغول فعالیت است در این زمینه می گوید: «ده ها شركت از جمله بزرگ ترین شركت های سازنده خودرو، موتورهایی را طراحی كرده اند كه از هیدروژن به عنوان سوخت استفاده می كند. این موتورها بسیار شبیه به موتورهای احتراق داخلی هستند كه ما امروزه به طور گسترده ای از آنها استفاده می كنیم. سلول های سوختی - یكی دیگر از منابع ممكن برای تولید نیرو در خودروها - نیز از هیدروژن استفاده می كنند. برای آنكه استفاده از این فناوری ها در زندگی روزمره ممكن شود، لازم است دانشمندان راهی برای ذخیره سازی و انتقال ایمن هیدروژن بیابند كه از لحاظ هزینه به صرفه بوده و با هزینه های استفاده از بنزین قابل مقایسه باشد.»

اما انجام این كار چندان هم آسان نیست. گاز هیدروژن سبك و فرار است. مولكول های كوچك H2 از طریق روزنه ها و شكاف ها و همچنین از طریق بست ها و شیرها بسیار سریع نشت می كنند و هنگامی كه از این طریق خارج شدند خیلی زود تبخیر می شوند. هیدروژن چهار برابر سریع تر از متان و ده برابر سریع تر از بخارهای بنزین نفوذ می كند. این مسئله در مورد حفظ ایمنی دستگاه از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است چرا كه قطرات هیدروژن بسیار سریع تبخیر شده و در محیط پراكنده می شوند و می توانند ایمنی سیستم را به خطر اندازند. این مسئله می تواند برای هر كسی كه می خواهد گاز هیدروژن را ذخیره كند، دردسرساز شود. هر چند كه هیدروژن مایع بسیار متراكم است و ذخیره سازی آن آسان به نظر می رسد، اما در عین حال ذخیره كردن آن می تواند مشكلاتی را نیز به همراه داشته باشد. هیدروژن حدوداً در دمای 20 درجه كلوین (253 درجه سانتی گراد) مایع می شود. نگهداری از یك مخزن پر از هیدروژن مایع نیازمند استفاده از یك سیستم خنك كننده جانبی سنگین است، فعلاً استفاده از این سیستم ها در خودروهای مسافربری معمولی مقدور نیست. هیدروژن مایع چنان سرد است كه حتی می تواند باعث منجمد شدن هوا نیز شود.

این امر می تواند به مسدود شدن شیرها و اتصالات منجر شود كه افزایش ناخواسته فشار را به همراه دارد. البته ممكن است گفته شود برای مقابله با انجماد هوا از سیستم های عایق كاری استفاده شود، اما این كار نیز مشكلاتی را در پی دارد كه از جمله آنها می توان به افزایش وزن سیستم ذخیره سازی سوخت اشاره كرد. با این تفاسیر چگونه می توان بر مشكلات پیش رو غلبه كرد؟ ساده است: چند قطعه سنگ را در داخل مخزن سوخت قرا دهید. البته در این مورد نمی توان از سنگ های معمولی استفاده كرد بلكه باید از سنگ های ویژه ای كه زئولیت (Zeolite) نام دارند استفاده كرد. ساكو در تشریح خواص این سنگ ها می گوید: «زئولیت ها موادی از جنس سنگ هستندكه بسیار متخلخلند و به همین دلیل می توانند به عنوان اسفنج های مولكولی عمل كنند. زئولیت ها در شكل كریستالی خود به صورت شبكه گسترده ای از حفره ها و شكاف های به هم پیوسته در نظر گرفته می شوند كه بسیار شبیه كندوی زنبور عسل است. یك مخزن سوخت كه در ساختار آن از این موارد كریستالی استفاده شده است، می تواند گاز هیدروژن را «در حالت شبه مایع و بدون نیاز به سیستم های خنك كننده سنگین» به دام انداخته و در خود ذخیره كند. ساكو و همكارانش در نظر دارند، با استفاده از كمك های برنامه توسعه تولیدات فضایی ناسا كه در مركز پروازهای فضایی مارشال مستقر است، ایده استفاده از زئولیت ها در مخزن سوخت را عملی سازند. نام زئولیت از كلمات یونانی «Zeo » به معنای جوشیدن و «lithos » به معنای جوشیدن مشتق شده است و معنای تحت اللفظی آن «سنگی كه می جوشد» است. این نام را به این دلیل به این سنگ ها اطلاق می كنند كه هنگامی كه تحت تاثیر حرارت قرار می گیرند، محتویات خود را خارج می كنند. ساكو طرز كار مخزن های سوخت زئولیت دار كه در دما كنترل می شود را این گونه شرح می دهد: «در ابتدا باید مقداری یون های با بار منفی را به این زئولیت ها بیافزاییم. این یون ها مثل تشتك عمل می كنند، درست مثل درپوش دوات؛ و بدین ترتیب حفره های موجود در شبكه كریستالی را مسدود می كنند. می توان با حرارت دادن زئولیت به میزان بسیار جزیی یون ها را از مقابل این حفره ها به كناری راند. می توان زئولیت ها را از هیدروژن انباشته كرد و سپس دمای آن را به حالت عادی برگرداند، با این كار یون ها به جای قبلی خود برمی گردند و مانع خروج محتویات حفره ها می شوند.»

حدود 50 نوع زئولیت مختلف با تركیب شیمیایی و ساختار كریستالی متفاوت در طبیعت یافت می شود، گذشته از این شیمیدان ها روش ساخت مصنوعی تعداد دیگری از آنها را دریافته اند. كسانی كه گربه دارند ممكن است با این مواد آشنایی داشته باشند. چرا كه از این مواد به عنوان بوگیر در بستر حیوان استفاده می شود. ساكو خاطرنشان می سازد: «با استفاده از زئولیت های موجود می توان مقدار كمی از هیدروژن را ذخیره كرد، اما این مقدار كافی نیست.» پس چه مقدار هیدروژن كافی است؟

تصور كنید دیواره مخزن سوخت خودروی شما توسط سنگ های متخلخل و كریستالی پوشیده شده است و این سنگ ها حدود 40 كیلوگرم وزن دارد. به جایگاه سوخت گیری مراجعه می كنید و متصدی جایگاه حدود 5/3 كیلوگرم هیدروژن را به مخزن پوشیده از زئولیت خودروی شما تزریق می كند.از لحاظ نظری این مقدار هیدروژن، هم از لحاظ وزنی و هم از لحاظ مقدار انرژی ذخیره شده در آن برابر مخزنی پر از بنزین است. ساكو خاطر نشان می سازد: «اگر بتوان كریستال هایی از زئولیت تولید كرد كه بتواند حدود 6 تا 6 درصد از وزن خود را، هیدروژن ذخیره كند، آن وقت یك مخزن زئولیتی پر از هیدروژن می تواند با یك مخزن معمولی پر از بنزین رقابت كند.» با این همه بهترین زئولیت های موجود می توانند فقط 2 تا 3 درصد از وزن خود را هیدروژن ذخیره كنند. در سال 1995 ساكو به عنوان یكی از متخصصین یك ماموریت به وسیله شاتل فضایی، كلمبیا (sts-73) به فضا مسافرت كرد. هدف وی از این ماموریت این بود كه بتواند زئولیت هایی با كیفیت بهتر را در فضا تولید كند. «در محیطهای با گرانش كم، مواد با سرعت بسیار كمتری گرد هم مجتمع می شوند و این اثر باعث می شود كه كریستال های زئولیت به وجود آمده هم بزرگ تر باشند و هم از نظم بیشتری برخوردار شوند.»

كریستال های زئولیت تولید شده در زمین بسیار كوچك هستند و ضخامت آنها در حدود 2 تا 8 میكرون است. این مقدار حدود یك دهم ضخامت موی انسان است. اما كریستال هایی را كه ساكو توانست در فضا تهیه كند هم ده مرتبه بزرگ تر بودند و هم ساختار داخلی مناسب تری داشتند و این شروع مسرت بخشی بود.

ساكو می گوید: «مراحل بعدی كار را باید در ایستگاه فضایی بین المللی انجام داد.» ساكو و همكارانش یك كوره تولید كریستال های زئولیت ساخته اند، كه در ابتدای سال 2002 در ایستگاه فضایی بین المللی نصب شده است. كن بوور ساكس فرمانده یكی از ماموریت های ایستگاه فضایی بین المللی از این كوره برای تولید چند نمونه از كریستال ها استفاده كرده است. كن در حین كار مجبور بود بعضی از مشكلات غیرمنتظره به وجود آمده هنگام اختلاط محلول های به كار رفته در رشد كریستال ها را حل كند - این امر ارزش حضور انسان در هنگام آزمایشات فضایی را نشان می دهد - اما از آن پس آزمایشات مربوط به این گونه كریستال ها با سرعت كمتری به پیش می رود. ساكو می گوید در مرحله بعد باید كریستال های تولید شده در فضا را به زمین منتقل كرد و آزمایشات مربوطه را روی آنها انجام داد. البته وی خاطرنشان می سازد كه هدف آنها تولید انبوه كریستال های زئولیت در فضا نیست، چرا كه این كار - حداقل فعلاً - مقرون به صرفه نیست. وی می گوید ما فقط می خواهیم دریابیم آیا می توان زئولیت هایی را ساخت كه بتوانند هفت درصد از وزن خود را هیدروژن ذخیره كنند یا خیر؟ اگر بتوان این كار را در فضا انجام داد، آن وقت می توان با اتخاذ تدابیر ویژه ای دریافت كه چگونه همین فرآیند را در زمین به گونه مشابهی انجام داد.

در تمام طول دوره انجام این تحقیقات ساكو در فكر تغییر مصرف سوخت و تحول جهانی از سوخت های فسیلی به سمت سوخت هیدروژنی بود. این ایده رویایی بزرگ است اما می توان به آن دست یافت. زئولیت ها می توانند به عنوان نكته كلیدی برای استفاده از سوخت هیدروژن و رد شدن از سد مشكلات فناوری محسوب شوند. به زودی این ایده فراگیر خواهد شد، آن وقت احتمالاً كسی از شما خواهد پرسید... «آیا در این نزدیكی جایگاه سوخت هیدروژن وجود دارد؟»

دید کلی
نظریات متعددی برای بیان نحوه عملکرد بیهوش کننده های عمومی ارائه شده است چرا که عملکرد آنها را نمی‌توان با یک نظریه واحد توضیح داد. در واقع این نظریات تنها آثار ایجاد شده با این بیهوش کننده ها را توصیف می‌کنند، بدون شرح اینکه چگونه این آثار ایجاد می‌گردند. به سبب اینکه ساختمان شیمیایی، خواص فیزیکوشیمیایی و آثار فارماکولوژیک این ترکیبات بسیار متفاوت است، پذیرفته شده است که آنها به طور غیر انتخابی سیستم اعصاب مرکزی را از طریق یک مکانیسم فیزیکوشیمیایی تضعیف می‌نمایند. یعنی اثر این مواد مدیون خواص شیمیایی بوده و با یک گیرنده فارماکولوژیک، تشکیل کمپلکس نمی‌دهند. به عبارت دیگر بیهوش کننده های عمومی داروهائی فاقد ویژگی ساختمانی هستند.

مواد بیهوش ‌کننده
مواد بیهوش کننده داروهائی هستند که سبب ایجاد بی دردی، از بین رفتن هوشیاری، شل شدن عضلات و فعالیت رفلکسی شده و این عمل را با تضعیف سیستم اعصاب مرکزی به طور غیر انتخابی و برگشت پذیر انجام می‌دهند. بیهوش کننده های عمومی به دو دسته بیهوش کننده های استنشاقی و داخل وریدی تقسیم میشوند معمولا این داروها را همراه با داروهای الحاقی تجویز می کنند.

عملکرد مواد بیهوش کننده
نظریات موجود درباره عملکرد بیهوش کننده ها را می‌توان به نظریات فیزیکی و نظریات بیوشیمیایی طبقه‌بندی نمود.
نظریات فیزیکی عمدتا بر اساس دو خاصیت فیزیکوشیمیایی مولکول ماده بیهوش کننده یعنی قابلیت قطبی شدن و حجم مولکول بنا نهاده شده است.
نظریات بیوشیمیایی بر پایه آثاری است که بیهوش کننده‌های عمومی در سیستم های بیوشیمیایی ایجاد می‌نمایند. ولیکن، هیچ یک از این نظریات با شواهد تجربی بدون شبهه حمایت نشده است. چند تن از محققین پیشنهاد کرده اند که اثر اصلی که توسط بیهوش کننده های عمومی ایجاد می‌شود از تداخلات فیزیکی مانند تداخلاتی که سبب تغییرات هم‌آرائی در ماکرومولکولها می‌گردد ناشی می‌شود و نقش دوم را تغییرات بیوشیمیایی داراست.

نظریات فیزیکی
نظریات چربی: این نظریه توسط میر در سال 1899 و اورتون در سال 1901 پیشنهاد شده است. در این نظریه چنین فرض شده است که اثر بیهوش کننده ها مستقیما به ضریب توزیع عامل بیهوش کننده بین روغن زیتون و آب بستگی دارد، به این ترتیب که، هر چه این ضریب بزرگتر باشد فعالیت بیهوش کنندگی دارو نیز بیشتر است. این نظریه صرفا بیانگر یک مسیر موازی بین حلالیت در چربی و اثر بیهوش کنندگی می‌باشد و در هر حال، نحوه اثر بیهوش کننده ها را توضیح نداد.
تعمیمی در نظریه اورتون- میر توسط ولینز در سال 1954 پیشنهاد شده است. طبق نظر او قدرت یک داروی بیهوشی نه فقط به غلظت آن در غشا بلکه به فضائی که اشغال می‌کند بستگی دارد. بیهوشی هنگامی رخ می‌دهد که در نتیجه جذب در یک ناحیه آب گریزی، بخشی از داروی بیهوشی که حجم آن دارای اهمیت است به درون فاز غشائی برسد. متعاقبا غشا با جذب مایع یا ایجاد ناهنجاری، منبسط شده و غشای دو لایه فسفولیپیدی سبب می‌شود که یا مستقیما هدایت یونی مهار شود و یا از تغییرات ضروری در هم‌آرائی پروتئین های غشا که برای هدایت یونی لازم است جلوگیری می‌کند.
شواهدی مبنی بر اینکه محل اثر بیهوش کننده‌های عمومی غشاست وجود دارد. تداخل این داروها با چربی‌ها سبب آثار غیر اختصاصی بیهوشی عمومی می‌شود، در حالی که تداخل با پروتئین غشا دلیلی برای اثر انتخابی و ویژگی می‌باشد.

نظریات محیط مائی
طبق نظر میر در سال 1961 و پاولینگ در سال 1961، محیطی که در سیستم اعصاب مرکزی برای بیهوشی مهم است، محیط چربی نبوده بلکه محیط مائی است. با در نظر گرفتن بعضی مواد مانند کلروفروم و گزنون که در محیط خارج از بدن بلورهای ریز هیدراته تشکیل می‌دهند، پاولینگ تاکید کرد که بلورهای مشابهی توسط مولکول های آب در مایع مغزی تشکیل می‌شود که" کلاتریت" نامیده می‌شود. این بلورها در اثر تشکیل پیوند مواد بیهوش کننده با زنجیره های جانبی پروتئین ها و دیگر مواد حل شده از طریق نیروهای واندروالس پایدار می‌شوند. این بلورهای ریز هیدراته هدایت پیامهای الکتریکی را که برای نگهداری هوشیاری لازم است تغییر می‌دهند. متعاقب این عمل تخدیر یا بیهوشی رخ می‌دهد.
میلر به طور مستقل پیشنهاد نمود که داروهای بیهوش کننده از طریق پایدار کردن غشای بافتهای تحریک شده با نظم دادن به مولکولهای آب در کوه یخ که بلورهای ریز کوچکتر از بلورهای ریز هیدراتها پاولینگ هستند، بیهوشی ایجاد می‌نمایند. حقایق متعددی این نظریات را رد می‌کند و هیچ شاهد تجربی مبنی بر تشکیل هیدرات‌ها در بیهوشی وجود ندارد. بسیاری از داروهای بیهوش کننده نمی‌توانند هیدرات تشکیل دهند. در دمای بدن هیدرات‌ها پایدار نیستند. رابطه تشکیل هیدرات با قدرت داروی بیهوشی خیلی ضعیف تر از رابطه حلالیت در چربی و قدرت آن می‌باشد.

نظریات بیوشیمیایی
مهمترین کوشش در زمینه بیوشیمی که برای توضیح بیهوشی عمومی انجام گرفته است نظربه مهار اکسایش است. کو استل "Quastel" در سال 1963 بیان کرد که داروهای بیهوشی برداشت مغزی اکسیژن را در آزمایشهای خارج بدنی مهار می‌کنند. برای مثال این مواد از اکسید شدن کوآنزیم NADH به NAD+(یا نیکوتینامید آدنین دی نوکلئوتید که سابقا دی فسفوپیریدین نوکلئوتید DPN نامیده می‌شد) جلوگیری می‌نمایند.
همچنین بیهوش‌کننده‌های عمومی عملکرد چرخه اسید سیتریک را تضعیف می‌کنند زیرا NAD+ در دکربوکسیله کردن اکسایشی در چرخه اسید تری کربوکسیلیک (کربس) ضروری است.
از آنجا که اکسید شدن NADH توسط فسفریله شدن ADP به ATP کنترل می‌شود، می‌توان نتیجه گرفت که بیهوش کننده‌های عمومی باعث مهار فسفریله شدن اکسایشی نیز می‌شوند.

بنابراین، این پدیده‌ها، عامل ایجاد بیهوشی نبوده و تنها متعاقب آن ایجاد می‌شوند. بسیار محتمل است که کاهش برداشت مغزی اکسیژن، ناشی از کاهش فعالیت سیستم اعصاب مرکزی که در اثر بیهوشی ایجاد می‌گردد، باشد.

سنسور دما و درجه حرارت
سنسور درجه حرارت و دمای LM75

LM75 یک سنسور حسگر درجه حرارت و دما با مبدل آنالوگ به دیجیتال تغییرات دلتا ـ سیگما و آشکار ساز دیجیتالی افزایش بیش از حد دما از طریق رابط I2C میباشد این سنسور قادر به خواندن دما در کسری از ثانیه است. آی سی LM75 میتواند به عنوان کلید حرارتی مستقل نیز عمل کند برای چنین کاری میتوان محدوده بالایی و پایینی دما برای تغییر وضعیت کلید را برنامه ریزی کرد .وقتی دمای اندازی گیری شده از محدوده تعیین شده خارج شود ، خروجی مدار در سطح منطقی پایین قرار میگیرد این خروجی را میتوان به عنوان وقفه برای کامپیوتر یا میکرو کنترلر به کار برد هنگام روشن شدن مدار ، محدوده های بالایی و پایینی حرارتی بر روی 75درجه و 80 درجه تنظیم میشود .

این IC سنسور به صورت SMD و برای کار با ولتاژ تغذیه 3/3 تا 5 ولت ساخته شده است و میتواند دمای مورد نظر را با تفکیک پذیری نیم درجه از 55 - تا 125 + درجه سانتی گراد اندازه گیری کرد یکی از دیگران محاسن این سنسور این است که جریان لازم برای کارش در حدود 250 میکرو آمپر است که این جریان در بعضی موارد به یک میلی آمپر هم میرسد و در حالت خاموش در حدود یک میکرو آمپر جریان میکشد . در بالا شمای پایه های سنسور را مشاهده میکنید . که تک تک آنها را برای شما تشریح میکنیم . همان طور که در شکل مشاهده میشود پایه های 4 و 8 پایه هایی تغذیه سنسور هستند و بنا به مدل سنسور از 3.3 تا 5 ولت تغییر میکنند . در ضمن برای تغذیه حتما یک خازن 0.1 میکرو فاراد با ید به پایه 8 وصل شود .

پایه شماره 3 میتواند هم به عنوان یک وقفه برای میکروپروسسور یا میکروکنترلر استفاده شود هم میتواند محدوده بالایی را مشخص کند یعنی این که وقتی دما به محدوده بالایی ( 75 درجه ) رسید این سنسور این پایه را صفر میکند ( این پایه ACTIVE LOW است .)

همان طور که در مباحث ذکر شد این سنسور از پروتکل I2C استفاده کرده یعنی برای استفاده از این سنسور باید بتوانید با این سنسور ارتباط سریال داشته باشید که این یکی از محاسن این سنسور است . این سنسور 8 پایه دارد .

* پایه شماره 1 و 2 یعنی SDA و SCL پایه های ارتباط I2C سنسور هست که اغلب به میکرو ایی که قادر به ارتباطات اینترفیس باشد وصل میشود .

* پایه های 5 و 6 و 7 این سه پایه یعنی A0 و A1 و A2 این سه پایه آدرس های اینترفیس سنسور هستند در پروتکل I2C فرمانده که میتواند یک میکرو کنترلر باشد برای ارتباط با فرمانبر ها آنها را با یک اسم میشناسد که این است 8 بیت که 7 بیت اول نام سنسور است و بیت 8 به سنسور اعلام میکند که گیرنده باشد یا فرستنده . 4 بیت اول اسم سنسور 1001 است و غیر قابل تغییر است و سه بیت کم ارزش توسط این سه پایه تعریف میشود . که بهتر است هر سه صفر یا یک باشند .

همان طور که گفته شد بعد از ارتباط با سنسور و صدا کردن آن توسط بیت هشتم وضعیت سنسور را تعیین میکنیم یعنی به سنسور اعلام میکنیم که اطلاعات بفرستد یا اطلاعات بگیرد . که ما این وضعیت را 1 قرار داده و سنسور را فرستنده میکنیم تا میزان دما را برای ما بفرستد .
 

 چیست ؟
در اینجا میخواهم در مورد روش مدولاسیون پهنای پالس یا همان pwm توضیح بدهم: PWM مخفف کلمات pulse width modulation است. هدف از این روش هدف کنترل سرعت موتور با استفاده از دریافت پالس یا سیگنال است. با این روش می توان سرعت موتور را در هنگام حرکت کم یا زیاد کرد.
موتورها در اشکال و اندازه و مشخصات مختلفی در بازار یافت می شوند که به تبع آن درایور مربوط به سرعت آن ها نیز متفاوت می باشد. سرعت دور یا چرخش یک موتور DC با مقدار ولتاژ ورودی رابطه مستقیم و خطی دارد یعنی تابعی کاملا خطی به تغذیه آن می باشد. به طور مثال اگر یک موتوری که بتواند ولتاژ 12 ولت را تحمل کند به تغذیه 12 ولت متصل کنید و سپس ولتاژ تغذیه آنرا تا مقدار 6 ولت پایین بیاورید.سرعت چرخش آن نصف حالتی خواهد بود که شما به آن ولتاژ 12 ولت را می دادید.
در حالت PWM کنترل موتور به صورت دستی انجام نمی شود در این حالت شما موتور را به صورت دستی کنترل نمی کنید بلکه این میانگین ولتاژ های فرستاده شده توسط مدار درایور موتور است که سرعت موتور را کم و زیاد می کند.
برای درک مفهوم آن می توان موضوع را با یک مثال توضیح داد هنگامیکه یک فیلم را مشاهده می کنید در واقع شاهد هزاران عکس ثابت هستید که با یک فرکانس نسیتا بالایی آن را مشاهده می کنید. سرعت پخش شدن عکس ها آنقدر زیاد است که مغز شما فواصل زمانی بین پخش شدن و عدم پخش شدن را نمی تواند تشخیص دهد. در واقع مغز شما میانگین این عکس ها را مشاهده می کند.
در کنترل با روش PWM نیز همین وضعیت وجود دارد آنقدر سرعت روشن و خاموش شدن زیاد است که شما متوجه آن نمی شوید هر چه فرکانس کاری بالاتر باشد موتور سریعتر روشن و خاموش می شود و میانگین یا همان مقدار متوط آن چیزی است که شما مشاهده می کنید سرعت بیشتر موتور است

و زمانیکه فرکانس پایین باشد فواصل زمانی روشن و خاموش شدن موتور کمتر می شود که شما میانگین آن را با سرعت کمتر موتور مشاهده خواهید کرد در واقع مانند یک فیلم شما نیز میانگین روشن و خاموش شدن را می بینید در این حالت مغز شما سرعت این روشن و خاموش را به صورت سرعت کم و زیاد مشاهد خواهید کرد

در کوچه پس کوچه هاي دنياي مجازي (اينترنت) مشغول انجام کارهاي خود هستيد که پنجره اي از برنامه ياهو مسنجر (Yahoo Messenger) باز شده و از شما مي پرسد که کاربر X قصد اضافه کردن ID شما را به ليست دوستانش دارد، آيا به او اجازه چنين کاري مي دهيد؟ در جواب به چنين سوالي 2 گزينه Deny به معناي رد پيشنهاد و Allow به معناي پذيرفتن وجود دارد که انتخاب آن بر عهده شما مي باشد.

در چنين مواقعي بهتر است ابتدا از هويت کاربر مقابل مطمئن شده وسپس پيشنهاد آن را بپذيريد در غير اينصورت اگر بروي کليد Allow کليک کرده و به او اجازه اضافه شدن اسم کاربريتان را در ليست دوستانش دهيد، کار تمام شده و ديگرراهي براي بازکشت جهت حذف ID تان از ليست کاربر مقابل وجود ندارد؟!

يکي از بزرگترين اشکالات در نرم افزار ياهو مسنجر ، فقدان چنين امکاني براي مشترکان است که البته زياد هم نميتوان به آن خرده گرفت، بي شک طراحان و برنامه نويسان ياهو دليل قابل قبولي براي توجيه، عدم وجود چنين امکاني در نرم افزارشان داشته اند.

با رواج پديده Spam در زمينه هاي گوناگون از جمله سيستم نظرات وب سايتها،ارسال ايميل هاي تبليغاتي و... اين پديده آزار دهنده به سراغ برنامه هاي پيغام رسان هم رفته و با توجه به سادگي ارسال تبليغات Spam در اين سيستم ها، رشد اين پديده سرعت بيشتري به خود گرفته و يکي از خصوصي ترين و جذابترين سرويس هاي اينترنتي کاربران را بخشي آزاردهنده تبديل کرده است!

به عنوان مثال برخي کاربران با اضافه کردن حجم وسيعي از ID کاربران ياهو به ليست خود، کلکسيون ارزشمندي جهت ارسال تبليغات خود تشکيل داده و موجب ايجاد مشکلاتي براي افراد مي شوند. (به عبارتي ديگر چشم+وقت رايگان بدست مي آورند!)

بنابر اين همانطور که در بالا نيز اشاره شد، براحتي و به هر کاربري اجازه Add کردن خود را ندهيد، اما در صورتي که دچار چنين اشتباهي شده ايد و دوست داريد خود را از ليست دوستان خود حذف کنيد به راه حل زير توجه کنيد.

تا به حال نرم افزار هاي متعددي با شعار حذف بي اجازه ID شما از ليست ديگران ارائه شده اند که اکثر آنها به خوبي کار نمي کردند و اکثرا کاربر را با پيغام خطا روبرو مي کردند، از اين رو در اين بخش قصد داريم شما را با يکي از قدرتمند ترين نرم افزارهاي تست شده در اين زمينه آشنا کنيم:

DAB 3 نرم افزار کم حجم، کوچک و رايگاني است که با ساختار ساده اما کاربردي خود به خوبي جوابگوي اين نياز شما است. اين نرم افزار ID و Password شما به علاوه ID کسي که قصد حذف ID خود را از ليستش داريد دريافت کرده و با اتصال پنهان به سرورهاي ياهو، تنها در عرض چند ثانيه عمليات خود را انجام داده و اسم کاربري شما را از ليست کاربران ديگر حذف مي کند.

اين نرم افزار داراي نوار وضعيتي است که نتيجه کار خود را در آن نمايش داده و از اين طريق کاربر را با موفقيت آميز بودن عمليات با خبر مي کند. با استفاده از اين نرم افزار قادر خواهيد بود، خود را براي هميشه از شر Offline هاي بي محتوا رها کنيد !

اين نرم افزار توسط تيم Myprosoft تست شده است و مورد تائيد سايت WinBeta نيز مي باشد لطفآ از عنوان کردن مطالبي همچون احتمال سرقت اطلاعات توسط اين برنامه در قسمت نظرسنجي خودداري کنيد.

منبع مقاله : Winbeta.net و MyProSoft.net