اطلاعات عمومی

برای اثبات این مدعا به تصاویر زیر و توضیحات آنها نگاه کنید!

آیا این دایره ها ثابت هستند یا متحرک؟!

تصویر کوه پوشیده با برف یا گله اسب؟!

تصویری از طبیعت یا چهره انسان؟!

کدامیک بالا و کدامیک پایین قرار دارند؟!

این دایره ها ثابت هستند یا متحرک؟

تصویری زیبا از طبیعت یا جنین انسان؟!

این تصویر ثابت است یا متحرک؟

نقاشی روی دیوار یا روی هوا؟!!

چند ستون؟ چند انسان؟!

بدون شرح!

حدود 200 میلیون نفر در جهان به دیابت (مرض قند) مبتلا هستند. در سال 2007 فقط در آمریکا حدود 174 میلیارد دلار صرف کنترل و درمان این بیماری شد (که احتمالا تا کنون افزایش هم داشته است) و در همین سال این بیماری هفتیمن دلیل اصلی مرگ و میر در این کشور بود. با این حساب اگر این آزمایش در مورد انسان هم جواب بدهد، جالب و خوشحال کننده خواهد بود.

دکتر توموکو کووابارا و همکارانش در انسیتوی تحقیقاتی در سوکوبای ژاپن، سلولهای بنیادی عصبی را از هیپوکامپ موش برداشتند و آن را مستقیما به پانکراس تزریق کردند. قند خون موشها -که قبل از تزریق طوری دستکاری شده بودند که عوارض دیابت را بروز بدهند- بعد از آن پایین آمد و به سطوح نرمال خود بازگشت.

دانشمندان برای اطمینان از اینکه ترشح انسولین و تنظیم قند خون کار سلولهای عصبی بوده، دوباره آن سلولها را از پانکراس برداشتند و جالب بود که بعد از آن دوباره سطح قند خون موشها بالا رفت.

مطالعه دکتر کووابارا ثابت می کند که وقتی سلولهای عصبی به درون پانکراس تزریق می شوند توانایی بالقوه خودشان را در تنظیم ترشح انسولین و به دنبال آن کنترل قند خون را نشان می دهند.

چیزی که این تحقیق را جالبتر هم می کند این است که بر خلاف بعضی مطالعه های دیگر، این سلولهای بنیادی از خود بیمار گرفته می شوند و بنابراین بحث چندانی در مورد تامین این سلولها از جنینهای سقط شده یا رویان ها وجود نخواهد داشت.

پدر و مادر ایرا قراردادهایی را با دو مارک معروف لباس کودکان امضا کرده اند.

این دختر یک عروسک تمام عیار است. به گفته ی پدر و مادرش، او قرار گرفتن جلوی دوربین را بسیار دوست دارد و از مد و فشن کودکان لذت می برد.

ایرا ژستهایی که عکاسان به او می دهند، را با علاقه و اشتیاق انجام می دهد؛ این خانم مدل، عاشق شغلش است!

در سال 1946 بعد از جنگ جهانی دوم در اروپا، انجمن عمومی سازمان ملل به منظور حمایت از کودکان، مرکز یونیسف را که ابتدا انجمن بین المللی ویژه کودکان سازمان ملل نام گرفت، ایجاد کرد.
در سال 1953، یونیسف ( United Nations International Emergency Fund ) یکی از بخشهای دائمی در سازمان ملل گردید و روز 8 اکتبر "روز جهانی کودک" نام گذاری شد.

کودکان در این روز، خواهان یادآوری این مسئله هستند که سالانه هزینه های غیر قابل تصوری صرف تولید انواع سلاحهای هسته ای و غیر هسته ای می شود حال آنکه در سال کودکان بسیاری از گرسنگی، عدم امکانات بهداشتی، سوء تغذیه و ... جان خود را از دست می دهند و کسی نگران آنها نیست!

یونیسف اعلام داشته که تنها با اختصاص پنج دلار برای هر کودک می توان جان 90 درصد از کودکانی را که سالانه می میرند، نجات داد و برای بهبود چشمگیر زندگی کودکان جهان سوم، کافی است که فقط مبلغ شش هفته بودجه تسلیحاتی جهان هزینه شود.

وظیفه انجمن کمک به کودکان یعنی یونیسف، مراقبت از کودکان و برآوردن نیازهای اولیه آنها در سالهای ابتدایی زندگی؛ ترغیب و تشویق والدین به تعلیم فرزندان می باشد.

همچنین تلاش این انجمن برای کاهش بیماری، مرگ و میر در کودکان و حمایت از آنها هنگام جنگ و حوادث طبیعی و ... است.

در مقدمه کنوانسیون حقوق کودک آمده است که:

«کودک باید در فضایی سرشار از خوشبختی، محبت و تفاهم بزرگ شود».

به امید آنکه دنیایی داشته باشیم به دور از جنگ و هیاهو که همه کودکان در آن با آرامش و خوشبختی زندگی کنند. به امید آن روز...

کلمه عبور شما توسط یک برنامه معمولی و با کامپیوتر ساده چقدر طول می کشد هک شود؟

جواب سووالات بالا را در سایت How Secure is My Password خواهید یافت.

کافیست کلمه عبور خود را تایپ کنید تا ببینید چقدر زمان برای هک کردن آن کافیست.

کلمه عبور من که به میلیون ها سال زمان برای هک شدن نیاز داشت.

حالا خبر رسیده که با او برای قبول یا رد بازی در فیلم "لطفا بدون گناه" که علیرضا رئیسیان قرار است کارگردانی کند، دو هفته دیگر پاسخ خواهد داد. فیلمنامه این فیلم هم مانند فیلم قبلی رئیسیان (چهل سالگی) نوشته مصطفی رستگاری و باز هم کاری عاشقانه است.

رئیسیان که پیش تولید این فیلم را آغاز کرده گفت برای یکی از نقشهای فیلمش با آنجلینا جولی این بازیگر مشهور جهانی وارد مذاکره شده اند، اما نقش او در فیلم محرمانه است.

باید تا چند وقت دیگر منتظر عاقبت این خبرسازی و تبلیغ رسانه ای باشیم؛ به هر حال تا همین جا هم نام این بازیگر برای مطرح کردن فیلمی که هنوز جلوی دوربین نرفته سودمند بوده است.

1- مارک پینکاس:

مارک پینکاس (Mark Pincus) بنیانگذار و مدیر عامل شرکت نوپای Zynga است. وی فردی است که با عرضه برخی برنامه ها و بازی های کوچک ولی جالب و تاثیرگذار در دنیای فناوری برای خود اسم و رسمی به هم زده است. یکی از مشهورترین بازی های طراحی شده توسط این شرکت فارم ویل نام دارد. بررسی ها نشان می دهد حدود 232 میلیون نفر در سراسر جهان به طور منظم بازی های طراحی شده توسط این شرکت را اجرا می کنند. ارزش این شرکت که تنها 5 سال از تاسیس آن می گذرد بین 15 تا 20 میلیارد دلار تخمین زده شده است. موسس این شرکت فردی دانسته شده که همیشه لبخندی ملایم بر لب دارد و ایده های درخشان و کاریزمای شخصیتیش جالب توجه است.

2- کاترینا فیک:

کاترینا فیک (Caterina Fake) از جمله افرادی است که تاریخچه طولانی و جالب توجهی از اجرای طرح های خلاقانه و ابتکاری دارد. در واقع وی در این زمینه در دره سیلیکون ولی اسم و رسمی به هم زده است. وی در سال 2004 به راه اندازی سایت فلیکر کمک کرد. این سرویس وب 2 که به اشتراک گذاری عکس را ممکن می کرد بعدها بارها و بارها مورد تقلید قرار گرفت. وی ایده برچسب زدن بر روی عکس ها برای تسهیل یافتن آنها را هم ابداع کرد. وی در سال 2005 فلیکر را به یاهو فروخت. آخرین طرح این زن خلاق Hunch.com بوده که گامی رو به جلو محسوب می شود و به کاربران امکان می دهد تا اولویت هایشان را به اشتراک بگذارند و انواع کتاب و فیلم و یا هر چیز جالبی در وب را به هم توصیه کنند.

3- جان رابن اشتاین:

جان رابن اشتیان (Jon Rubenstein) که تنها یک سال بعد از استیو جابز در سال 1956 متولد شد، تا سال 2006 در شرکت اپل مشغول به کار بود.
در آن زمان شایع شده بود که قرار است وی جایگزین استیو جابز شود. رابن اشتاین در طراحی مدل اولیه iPod نقش داشت، اما در نهایت از اپل رفت و به شرکت پالم پیوست. وی که به تازگی به شرکت HP پیوسته نشانه های قابل توجهی از خلاقیت را از خود بروز داده اشت.

4- مریسا میر:

مریسا میر (Marissa Meyer) که از سوی مجله فوچون یکی از 50 زن قدرتمند دنیای تجارت و کسب و کار معرفی شده، آینده درخشانی در حوزه فناوری خواهد داشت. وی که هم اکنون یکی از معاونان برجسته شرکت گوگل است، در طراحی رابط کاربری گوگل و جیمیل و برخی امکانات اولیه آنها نقش اساسی ایفا کرده است. وی خوش صحبت است و با توجه به شخصیت قدرتمندی که دارد به راحتی مطبوعات ورسانه ها را تحت تاثیر قرار می دهد.

5- دین کامن:

Dean Kamen یکی از سرمایه گذاران شناخته شده دنیای فناوری است. زمانی که وی بر روی طرحی سرمایه گذاری می کند بلافاصله همگان از اهمیت و ارزش آن باخبر می شوند. تاسیس موسسه ای برای تحقیقات در حوزه جستجوی اینترنتی، همکاری با دانشمندان برای افزایش علاقه کودکان به وب و اینترنت و تلاش برای راه اندازی موتور جستجوهای خلاق تازه از جمله اقدامات وی است.

6- Tony Hseih:

او فردی کم و بیش ناشناخته است که حتی تلفظ نامش نیز آسان نیست، اما وی نویسنده کتابی به نام تحویل شادی یا Delivering Happiness است که از جمله پرفروش ترین کتاب های سال های اخیر است. وی موسس سایت Zappos.com نیز هست. این سایت که هم اکنون در کنترل شرکت آمازون است، در زمینه خرید و فروش کفش فعالیت می کند. تخصص وی ارائه خدمات پس از فروش برای جلب رضایت مشتریان دنیای فناوری است. ایده های ارتباطی وی تا بدان حد برجسته بوده که حتی استیو جابز مرحوم هم از آنها بهره برده است.

واقعا اینکه چرا با وجود هزینه سنگین و درد بسیار، درصد قابل توجهی از زنان ایرانی به دنبال جراحی های مختلف زیبایی هستند، یک سوال بزرگ است که البته ریشه در فرهنگ عامه امروز ایران دارد.

آزمایش های قبل از عمل
قبل از انجام عمل جراحی زیبایی بینی باید آزمایش هایی نظیر تست های خون و رادیوگرافی از قفسه سینه انجام شود. در بیمارانی که سن بیشتری دارند، باید فرد کاملا معاینه شود و از بیمار حتما نوار قلب گرفته شود.

مطب یا بیمارستان
جراحی بینی باید در اتاق عمل های کاملا مجهز به سیستم های کنترل و تنظیم عملکردهای حیاتی بدن در قبل، حین و بعد از عمل جراحی انجام شود، به خصوص پس از عمل بینی زمانی که بیمار در ریکاوری است و نیاز به مراقبت و کنترل های دقیق دارد. بنابراین انجام این عمل در مطب ها و کلینیک های ساده امری اشتباه و نادرست است.

پزشکان مشهور از جراحی های زیبایی و عوارض آن می گویند
دو هفته پیش، مرگ یک جوان تهرانی از یک خانواده سرشناس، عده ای بسیار از وابستگان و دوستان او را داغدار کرد. این جوان - که برومند و خوش چهره هم بود - برای یک عمل ساده زیبایی، خود را به پزشکان سپرد، اما در حین جراحی جان سپرد.

این اتفاقی است تلخ که گهگاه در گوشه و کنار ایران و جهان رخ می دهد. اتفاق هشداردهنده ای که به ما می آموزد اگر نیاز قطعی به جراحی نداریم، نباید خود را به تیغ بسپاریم. وقتی تصور می کنیم این جوان با وجود عیب کوچکی که به زعم خود در صورتش داشت، می توانست همچنان کنار خانواده اش باشد، چیزی به جز افسوس باقی نمی ماند.

در همین زمینه با دو پزشک برجسته زیبایی به گفت وگو نشسته ایم. اول محسن نراقی و سپس دکتر محمد گلشنی. جالب اینکه این دو نیز در این زمینه با ما هم عقیده اند. اینکه اعمال جراحی را زمانی انجام بدهید که چاره دیگری نیست.

آیا واقعا به جراحی نیاز دارید؟
افرادی که قصد انجام عمل زیبایی بینی را دارند باید نکاتی را رعایت کنند. نکته اساسی این است که متقاضیان جراحی زیبایی باید در تصمیم گیری خود دقت و تأمل کنند. در کشور ما بیش از 50درصد متقاضیان جراحی پلاستیک بینی نیازی به جراحی ندارند. جراح پلاستیک صورت و بینی با بررسی و معاینات دقیق باید بیماری را برای جراحی انتخاب کند که عمل جراحی به صلاحش باشد. در واقع، این جراح است که باید بیمار را توجیه کند که آیا جراحی کمکی به زیبایی چهره او می کند یا خیر، چرا که امروزه تعداد قابل توجهی از متقاضیان جراحی پلاستیک بینی، در عمل نیازی به جراحی پلاستیک ندارند.

تصورات واهی را دور بریزید
برخی افراد، از جراحی بینی تصورات غیرواقعی دارند و به صورتی اغراق آمیز به این موضوع نگاه می کنند. بسیاری از افراد با توصیه های غیرکارشناسی اطرافیان برای عمل جراحی اقدام می کنند و این در حالی است که عمل زیبایی بینی به معنای کوچک شدن بینی نیست. در چنین مواردی لازم است از مشاوره یک جراح پلاستیک بینی دلسوز بهره مند شوید.

ریسک های جراحی بینی
انجام هر عملی ریسک های مخصوص به خود را دارد. اما در صورتی که تمام شرایط استاندارد به دقت رعایت شود، ریسک این جراحی را می توان به میزانی بسیار کمتر از ریسک یک مسافرت جاده ای رساند. بدیهی است ریسک جراحی در شرایط غیراستاندارد آنچنان بالا است که پذیرش انجام آن را کاملا غیرمنطقی می کند. اما سه خطر جدی در زمینه بیهوشی وجود دارد:

حساسیت فرد به داروهای بیهوشی: در برخی افراد ممکن است واکنش های غیرمترقبه ای نسبت به داروهای بیهوشی ایجاد شود. همانطور که ممکن است، بدن یک فرد نسبت به آمپول پنی سیلین واکنش نشان دهد، داروهای بیهوشی نیز ممکن است عوارض غیرقابل پیش بینی داشته باشند. این مسأله از قبل قابل پیش بینی نیست ولی باید تمام تمهیدات لازم در اتاق عمل وجود داشته باشد که در صورت بروز واکنش یا حساسیت، داروهایی برای رفع حساسیت وجود داشته باشد و اگر پزشک از قبل خود را برای تمامی شرایط آماده کرده باشد، ریسک به حداقل خواهد رسید.
خطر جابه جایی لوله بیهوشی: در طول عمل ممکن است لوله بیهوشی جابه جا شود یا ارتباط آن با بدن قطع شود که در این صورت اکسیژن وارد بدن نمی شود و فرد دچار مرگ مغزی می شود. برای جلوگیری از این حالت، بیهوشی باید توسط تیم مجرب انجام شود و در حین بیهوشی و حتی بعد از آن، وقتی بیمار در ریکاوری است، تمام علائم حیاتی او با مانیتورهای مخصوص بررسی شود، تا در صورت جابه جایی لوله، بوق دستگاه به صدا درآید و پزشک از پایین آمدن میزان اکسیژن خون آگاه شود. رعایت این نکته خطرات بیهوشی را به حداقل می رساند.
بیهوشی یا بی حسی موضعی: در قدیم از داروهایی مثل گازهای بوتان که بسیار سمی و خطرناک است، برای بیهوشی استفاده می شد، در نتیجه جراحان سراغ استفاده از روش های بی حسی موضعی رفتند، اما خود این روش هم مشکلات فراوانی داشت. اگر در حالت بی حسی موضعی، بیمار به حالت خواب عمیق فرو رود و تنفس اش کم و دچار مشکل شود، ترشحات خونی که داخل حفره دهان جمع می شود (مقداری خون در جراحی از پشت بینی وارد حفره دهان می شود) ممکن است به طور ناخودآگاه وارد ریه شود و خفگی ایجاد کند. اما امروزه بیهوشی با داروهای جدید انجام می گیرد که این داروها عوارض داروهای قبلی را ندارند. علاوه بر این لوله ای در نای بیمار گذاشته می شود که می تواند به ریه اکسیژن برساند. بنابراین تنفس بیمار بیمه می شود و با حالت کاف (بالشتکی که اطراف لوله وجود دارد و از هوا پر می شود) نای بیمار از ورود ترشحات خونی به داخل ریه مصون می ماند. بنابراین بیهوشی راه مطمئن تری است.

مدهای جراحی بینی از کجا می آیند؟
مشابه سازی یکی از آفات جامعه امروز است. اینکه هر کسی می خواهد چهره ای شبیه به یک فرد مشهور داشته باشد.

الگوهای ذهنی در جامعه امروز ایران، متاثر از دنیای ارتباطات هستند و متاسفانه به سمت زیبایی شناسی غربی حرکت می کنند. در واقع اصولا بینی سربالا و قلمی، سوغاتی است که ریشه آن مربوط به فرنگستان است. ما به مرور، زیبایی شناسی سنتی خود را کنار گذاشته و تحت تاثیر الگوهای زیبایی شناسی غربی، به دنبال شباهت هرچه بیشتر با نژاد آنگلوساکسون هستیم.

این چیزی است که نفوذ رسانه های قدرتمند آمریکایی، سینما، تلویزیون و موسیقی بیش از هر چیزی در تشدید آن موثر است. در واقع بسیاری از مخاطبان سریال ها، فیلم ها و محصولات فرهنگی آمریکایی به مرور علاقه مند به الگویی می شوند که به عنوان الگوی زیبایی در جهان آن سوی آب وجود دارد.

امروزه بسیاری از مراجعان به پزشکان زیبایی، دوست دارند شبیه کسانی باشند که شبیه شان را زیاد در کوچه و خیابان می بینیم. دختران یا پسرانی با بینی های سربالا و چشمان کشیده.

حقیقت این است که هرچه می گذرد ما از شرق و زیبایی شناسی سنتی دورتر می شویم و البته پزشکان و جراحان زیبایی نیز در این زمینه کم تقصیر نیستند. آنها مروج الگوی زیبایی جایی هستند که اینجا نیست.

عوارض بعد از جراحی

اگر بینی تان را جراحی کنید ممکن است...
جراحی بینی در صورتی که درست توسط پزشک متخصص انجام نشود می تواند عوارض ناخوشایندی به همراه داشته باشد که عبارتند از:

عوارضی که روی عملکرد بینی به جای می گذارد نظیر مشکلات تنفسی و عوارضی که روی زیبایی و ظاهر فرد به جای می گذارد مثل ظاهر نازیبای بینی، ناهماهنگی پره ها و ...

انتخاب جراح اهمیت دارد
تصمیم بیمار برای جراحی و انتخاب جراح از کلیدی ترین عوامل در پیشگیری از عوارض جراحی بینی است. بیماران نباید در تصمیم خود برای جراحی عجله کنند و تحت تأثیر اظهارات دیگران قرار گیرند. لازم است قبل از عمل نهایت وسواس و دقت برای انتخاب جراح صورت بگیرد. جراحی باید انتخاب شود که بینی را به صورت طبیعی عمل کند و از کوچک کردن بینی پرهیز کند. مهمترین اصل، انتخاب جراحی است که بیماران وی پس از عمل به راحتی از راه بینی بتوانند تنفس کنند.

محمد رضا راستگو از عوامل برنامه نود، در وبلاگ شخصی اش به مناسبت تولد عادل فردوسی پور نوشت:

راستش از محله ای در غرب تهران شروع شد؛ شهرآرا. 11 مهرماه سال 1353 بود که عادل به دنیا آمد.

در خانواده ای متولد شد که پدرش مهندس برق بود و یک خواهر و یک برادر داشت. فضای خانه مسلما فضای فوتبالی نبود و او به دلیل علاقه اش به فوتبال، بچه سر به راه خانه محسوب نمی شد. دبستان را در مدرسه ذوقی، راهنمایی را در مدرسه طالقانی و دبیرستان را… البرز. بچه درس خوانی بود؛ آن قدر درس خوان که با معدل بالای 18 دیپلم گرفت اما فوتبال هیچ وقت از سرش نیفتاد. شاید به همین خاطر هم بود که پدر با او کاری نداشت. بعد هم در دانشگاه صنعتی شریف در رشته مهندسی صنایع قبول شد و تا پایان فوق لیسانس ادامه داد.

اغلب کارهای ترجمه ای را خودش انجام می دهد. زبانش آنقدر خوب بود که در دوره ای در دانشگاه تدریس می کرد و البته در کلاس های زبان. باورتان می شود عادل فردوسی پور معلم زبان تان باشد؟ اما اگر دوست داشته باشید بدانید کلاس های زبان عادل چگونه می گذرد، یک نفر برای تان زحمتش را کشیده: "تا حالا سر کلاس های عادل فردوسی پور رفتید یا نه؟ خوب اگر نرفتید، هیچ اشکالی نداره و چیز خاصی رو از دست ندادید؛ به جز یک سری اطلاعات فوتبالی.”

از اول جلسه که پسرا می پرسن استاد از فوتبال چه خبر و همین سوال کافیه که عادل خان شروع کنه به سخنرانی و یک مدت مدیدی پشت سر این بازیکن و اون تیم و اینا بگه و اطلاعات رو کنه. خلاصه بعد از همه این حوادث، جناب عادل خان شروع می کنن به انگلیسی صحبت کردن و درس دادن که خب صد البته طرز حرف زدنش اصلا به انگلیسی حرف زدن نمی خوره ولی جدا از اینها، آدم ذاتا مهربونیه؛ مثلا بعد از کلاس با دقت می شینه به همه سوالا جواب می ده…».

خودش هم در مورد کلاس های زبانش می گوید: «بالطبع حرف هایی پیش می یاد ولی اصولا از یک ساعت و نیم زمان کلاس فقط ده تا پانزده دقیقه!».

سال سوم دانشگاه تصمیم گرفت به علاقه مندی اش یعنی کار خبری بیشتر بپردازد. به دفتر روزنامه ابرار ورزشی رفت: «من علاقه دارم کار کنم؛ مطلب بنویسم». اردشیر لارودی سردبیر آن وقت ابرار ورزشی از او در مورد حیطه کاری اش پرسید: «ترجمه»! یک متن داد دستش و خداحافظی کرد؛ «فردا صبح اول وقت رفتم دفتر روزنامه. کارم رو تحویل دادم و بعد از چند روز کارم رو شروع کردم».

سال 1372 بود. او کارش را شروع کرد. اما بی شک بزرگ ترین علاقه مندی اش حضــــــــور در صدا و سیما بود. او به قول خودش «n» دفعه تست داد و در نهایت قبول شد؛ «اوایل هم مثبت بود اما می گفتن صدات جوونه؛ پخته نیست. آخرین باری که تست دادم، اواخر سال 1373 بود». او در تست قبول شد و کار روزنامه را رها کرد و رفت. رفت که رفت… گرچه که الان هنوز هم هر از گاهی کار مطبوعاتی را انجام می دهد… همانطور که بازدیدکنندگان پارس فوتبال هر چند وقت یک بار مطالب جادویی او را روی خروجی اولین پایگاه تخصصی فوتبال ایران می خوانند.

رفت؛ هیچ وقت پشت سرش را هم نگاه نکرد. یکی از دوستانش در روزنامه ابرار ورزشی، هنوز هم ناامید نشده و هر از چندگاهی با شماره همراه او تماس می گیرد.

اتفاق جدیدی نمی افتد، منتهی او دیگر تلفن های روزنامه ابرار را جواب نمی دهد. کسی نمی داند چه بین او و روزنامه ای که فعالیتش را در آن آغاز کرد گذشت اما او حالا دیگر جواب نمی دهد.

عادل فردوسی پور اما هیچ وقت نمی تواند «90» را دوست نداشته باشد؛ برنامه ای که از ذهن او متولد شد و تا آنجا پیش رفت که کمتر علاقه مندی در فوتبال وجود دارد که ترجیح دهد دوشنبه شب را در خواب باشد تا جلوی صفحه تلویزیون. او از برنامه اش لذت می برد؛ شاید بیش از گزارش کردن یک بازی؛ «آره! ترسناک بودنش هم جالبه. همین که یک چیزی بگیم که دعوا بشه، یک چالشی ایجاد می کنه که جالبه. به نظرم، این یک ترس لذتبخشه».

کمی هم کمتر، به گزارش کردن روی خوش نشان می دهد: «وقتی بازی ها خوب باشند، گزارش می چسبه. برای من باشگاه های انگلیس از همه لذتبخش تره. از این کارم لذتی می برم که مطمئنم تو رشته ای که درسش رو خوندم، نمی تونستم این لذت رو ببرم».

من قرمزم یا آبی؟

او گزارشگر بی طرفی است؟ بسیاری از پرسپولیسی ها می گویند او استقلالی است. استقلالی ها هم بر عکس. هر کدام هم برای خودشان دلیل دارند.

اگرچه به نظر می رسد او در دوره ای که در دانشگاه شریف درس می خوانده پرسپولیسی بوده و آنها که از نزدیک می شناسندش می دانند که زمانی پرسپولیسی تیری بوده است ولی امروز اصلا حاضر نیست به طرف خاصی متمایل شود؛ «واقعا اینجا فضا این قدر باز نیست که یه گزارشگر بگه من قلبا طرفدار کدوم تیم هستم. اینجا فوتبال دوقطبی است. بگی قرمزم یا آبی، نصف مملکت با تو بد می شن. البته الان دیگه اصلا برام فرقی نمی کنه. الان واقعا بی طرفم. گزارشگر، یه ذره به یک تیم گرایش داشته باشه، تو کارش تاثیر می ذاره».

اما این مورد اصلا شامل حال تیم ملی نمی شود. نمی توان گفت که او مثل یک تماشاگر می تواند به راحتی و به هر طریقی ابراز احساسات کند اما بی طرفی هم معنایی ندارد؛ «به هر حال در این جور موارد، حتی استرس هم ایجاد می شه. اگه بگم در مورد پیروزی یا باخت تیم ملی کشورم بی احساس و بی طرف هستم حتما دروغ گفته ام. مسلما ما باید توی کار گزارش بی طرف باشیم ولی آن احساسی که انسان در مورد کشور خودش داره، مانع اصلی کاره».

سوتی های عادل
بهتر است کمی هم در مورد اشتباهات عادل فردوسی پور در کار گزارش بدانیم؛ چیزی که به قول خودش «سوتی» نام دارد؛ «سوتی زیاد دارم. بهترینش هم این بود که توی برنامه، حدود 2 ساعت تموم با آقای حاج رضایی بودیم و من موقع خداحافظی گفتم خب من از آقای نصیرزاده که 2 ساعت با ما همراه بودن تشکر می کنم. اصلا اون شب، هنگ کرده بودم».

با این حال، شاید این مشکل اساسی فردوسی پور نباشد. بیشتر، از تند صحبت کردن عادل شاکی هستند تا اشتباهاتش. او هنوز هم با وجود اینکه بهتر از گذشته صحبت می کند اما گاهی اوقات کنترل از دستش خارج می شود؛ «از بچگی این طور بودم. خیلی هم تمرین کردم و بازم دارم تمرین می کنم که این طور نباشم ولی در کل، خیلی تند صحبت می کنم».

البته او هیچ گاه هیچ تکنیک خاصی را برای گزارش کردن نیاموخته است؛ «هنوز خیلی چیزهاست که باید یاد بگیرم، چون هیچ دوره خاصی ندیده ایم و همه هنرمون چیزهای ذاتی و بیشتر خلاقانه است. هیچ وقت به طور اصولی بهمون یاد داده نشده که باید چیکار کنیم و هیچ کلاس خاصی زیر نظر مربی های داخلی و خارجی برامون نذاشتن».

او حتی می تواند آرزو کند که در بازی های ملی روی سکوی تماشاگران بود؛ «… و مثل او بالا و پایین بپرم».

انتقاد نمی شودهمیشه حسرت انتقاد کردن گزارشگران خارجی را می خورد: «این قدر که گزارشگران خارجی به راحتی از بازیکنان انتقاد می کنن که ما نمی تونیم بکنیم. سه سال پیش تو بازی منچستر – رئال وقتی گری نویل دوکارته شد، گزارشگر بازی گفت من مطمئنم خیلی از طرفداران منچستر خوشحال شدن که گری نویل دواخطاره شد. اگر شما چنین چیزی رو در مورد بازیکن x پرسپولیس یا استقلال بگویی، پدرت رو درمی یارن؛ حتی اگه بدترین بازیکن زمین باشه».

او بارها چوب همین مساله را خورده است. 2 فصل پیش علی پروین حسابی از خجالت عادل فردوسی پور درآمد و مسلما او تا مدتی سوژه داغ شعارهای تماشاگران در ورزشگاه کارگران بود. امیر قلعه نویی هم کم، آهن داغ انتقاد را روی تن او نگذاشته و حالا و در آخرین مورد، خداداد عزیزی – مرد همیشه شاکی فوتبال – پس از کسب نتیجه ناخوشایند ابومسلم برابر مس کرمان، چنان از این گزارشگر تلویزیونی انتقاد کرد که گویی او در تمامی بدبختی های ابومسلم نقش دارد.

با این حال، کمتر دیده می شود که او در برنامه تلویزیونی 90 یا حتی گزارش هایش مصحلت اندیشی پیشه کند: «خودم سعی می کنم هر چیزی به ذهنم می رسه بگم و تا جایی که نترسم می گم. بعضی ها بهشون برمی خوره. بعضی ها چیزهای دیگری می گن و البته خودسانسوری هم هست».

فقط فوتبال
بی طرفی باعث نمی شود که او به فوتبال بی تفاوت باشد. یکی از علاقه مندی های اصلی او در زندگی، پرداختن به فوتبال است؛ از فوتبال بازی کردن و تماشاکردن، تا مجله های خارجی فوتبال و اینترنت؛ «می شه گفت از 24 ساعت، 12 ساعت در حال دیدن فوتبال، خواندن اخبار فوتبال و کارکردن روی فیلم های فوتبالی هستم. اصلا فوتبال تمام زندگی منه».

همسر عادل فردوسی پور شرایط را پذیرفته: «او کاملا پذیرفته که قراره با کی زندگی کنه. من کار خودم رو می کنم و برایم خیلی جدیه. هر اتفاقی بیفته من باید فوتبالم رو ببینم. همه هم می دونن وقتی فوتبال می بینم، نباید کاری به کار من داشته باشن».

فیلم دیدن من
یکی از علاقه مندی های سابقش سینما بوده. البته الان تنها علاقه مندی اش «90» و فوتبال است و بس. شاید هم دیگر حوصله اش را ندارد که به سینما برود؛ «نه دیگر! اصلا حوصله اش رو ندارم. واقعا نمی تونم بشینم پای تلویزیون و یه فیلم رو تا آخر ببینم».

کلاس های زبان عادل
زبان انگلیسی! علاقه عجیبی به زبان داشت. از کلاس اول دبیرستان در کلاس های زبان نام نویسی کرد. سال آخر دبیرستان به خاطر کنکور، زبان را رها کرد اما بعدا وقتی برگشت، تا پایان کار را ادامه داد. سال سوم دانشگاه، زبان تمام شد: «کلاس های استادی اش رو هم قبول شدم اما کارم تو تلویزیون بیشتر شده بود و تصمیم گرفتم نرم».