اطلاعات عمومی

 

بازیگران نمایش "ابرهای پشت حنجره" با اشاره به همکاری با رضا گوران در این نمایش تاکید کردند حضور در سینما به هر قیمت برایشان مهم نیست و ترجیح می‌دهند در تئاتر تجربه‌هایی ویژه داشته باشند.

 بهنوش طباطبایی و مهدی پاکدل این روزها در نمایش "ابرهای پشت حنجره" در سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه می‌روند، طباطبایی در دومین حضورش در تئاتر در نقشی دشوار حضوری قابل قبول دارد و پاکدل مانند همیشه یکی از امتیازهای نمایش است. در این گفتگو این زوج جوان از تجربه همکاری با رضا گوران و بازی در این نمایش صحبت کرده‌اند.

 

 

 هر دوی شما پیش از "ابرهای پشت حنجره" با رضا گوران همکاری کرده بودید، از چه زمانی در جریان نمایش تازه او قرار گرفتید و اولین مواجهه‌تان با متن چطور بود؟

 مهدی پاکدل: من داستانش را می‌گویم. اول بهنوش انتخاب شد و قرار نبود من در این نمایش حضور داشته باشم. من آن زمان مشغول بازی در "حضرت والا" و "نوشتن در تاریکی" بودم و وقتم اجازه نمی‌داد در این نمایش بازی کنم. وحید رهبانی نقش پدرو را بازی می‌کرد، اما سفری برایش پیش آمد.

 

 و آقای گوران دوباره آمد سراغ شما؟

 او به من گفت در این شرایط می‌توانی کمک کنی و در این نمایش باشی، زمان کم بود و باید بازیگری انتخاب می‌شد که با روش کار رضا آشنا باشد. آن زمان دیگر اجرای "حضرت والا" هم تمام می‌شد و من می‌توانستم به گروه اضافه شوم. من از اولین کسانی هستم که متن‌های نمایش‌های رضا را می‌خوانم، طراحی پوستر هم با من بود و از ابتدا در جریان قصه و حال و هوای نمایش بودم.

 

 

 اینکه نقش پدرو کوتاه بود برای شما اهمیتی نداشت؟

در تئاتر کوتاهی نقش ملاک نیست، به نظر من که پدرو را بازی می‌کنم، یکی از جذاب‌ترین نقش‌هایی است که تجربه کرده‌ام.

 بهنوش طباطبایی: من اولین تجربه تئاتری که داشتم با آقای گوران بود، همکاری خوبی که در "داستان یک پلکان" داشتیم اتفاق خوبی بود که با "ابرهای پشت حنجره" تکرار شد. دوست داشتم دوباره به تئاتر برگردم. زمانی که من متن را خواندم با آن ارتباط برقرار کردم و دوستش داشتم.

 

 اما ماریانا نقش سختی است، آن هم برای بازیگر جوانی که برای دومین بار روی صحنه می‌رود. این دشواری‌ها نگران تان نمی‌کرد؟ مخصوصاً که ماریانا نقش محوری نمایش است و حضوری پررنگ روی صحنه دارد.

خیلی نگران بودم، هنوز هم این ترس با من است اما بازتاب‌های مثبتی که نمایش قبلی داشت کمی دلگرمم کرده بود که راهی را که انتخاب کرده‌ام درست است.

 

 

همراهی و راهنمایی‌های آقای گوران چقدر کمک کننده بود؟

 طباطبایی: آقای رضا گوران هم بر متن‌های لورکا اشراف کامل دارد. نمایشنامه را هم او نوشته بود و تسلط و آشنایی‌اش با متن به من خیلی کمک کرد. من سلیقه آقای گوران را در انتخاب متن و بازی گرفتن از بازیگران خیلی می‌پسندم.

 

 قبل از اینکه آقای پاکدل به گروه اضافه شود، با وحید رهبانی همبازی بودید. با آقای پاکدل زود هماهنگ شدید؟

 یک ماه با آقای رهبانی تمرین کردیم و بعد مهدی به گروه اضافه شد. او مشغول بازی در دو نمایش بود، به سختی به ما می‌رسید (می‌خندد).

 

 

 بازیگر مقابل برایتان مهم است؟

 طباطبایی: خیلی زیاد.

 

 و اینکه آقای پاکدل نقش پدرو را بازی می‌کند فکر می‌کنم به درآمدن حس و حال عاطفی نقش هم کمک کرده.

طباطبایی: قطعاً حضور او بی‌تاثیر نیست.

- پاکدل: در این نمایش و در لحظه‌هایی که مقابل بهنوش بازی می‌کنم هیچ ناخالصی وجود ندارد، عشق و احساسی که بین ما وجود دارد به حس و حال صحنه در بخش‌های عاطفی کمک می‌کند.

 

 

 حساسیت خاصی برای همکاری با هم دارید؟

طباطبایی: تا به حال این همکاری‌ها پیش آمده، در "آزادراه" من قرارداد بستم و برایم مهم بود نقش مقابلم را چه کسی بازی می‌کند بعد از مدتی با من تماس گرفتند و گفتند مهدی انتخاب شده است.

 پاکدل: ما حساسیت و اصراری برای اینکه با هم بازی کنیم یا نه نداریم، باید ببینیم چه اتفاقی می‌افتد. با هم مشورت می‌کنیم، طبیعی هم هست هر کدام تجربه‌هایی داریم و با هم درباره آن صحبت می‌کنیم اما نظرم را تحمیل نمی‌کنم هر کدام طرز تفکر، روحیه و شاخص‌هایی داریم که بدون تاثیرپذیری از هم به آنها وفا داریم.

 

 در کدام حوزه راحت‌تر کار می‌کنید؟ تئاتر یا سینما؟

طباطبایی: مهدی تئاتر را راحت انتخاب می‌کند. او به فضای تئاتر آشنا است، به تمرین طولانی عادت دارد، من هنوز با این فضا بیگانه‌ام، برای همین سخت انتخاب می‌کنم.

 

 

 بعد از "داستان یک پلکان" قطعاً پیشنهاد تئاتر داشتید؟

 طباطبایی: بله، چهار پیشنهاد داشتم.

 

تصمیم گرفته بودید تئاتر را ادامه بدهید؟

 طباطبایی: بله، تصمیم گرفته و برای ادامه راه جدی بودم. به دلیل واکنش‌های مثبتی که بازی‌ام در "داستان یک پلکان" داشت ذوق داشتم که تجربه بعدی را با چه کارگردانی داشته باشم.

 

بازی در تئاتر بازیگر را پخته تر و حساس‌تر می‌کند و به نظرم شما هم از "داستان یک پلکان" به بعد گزیده‌کارتر شده‌اید، گویا می خواهید در تئاتر حضور پررنگ‌تری داشته باشید.

 من فکر نمی‌کنم باید در تئاتر پرکارتر شوم، وسواسم بیشتر شده و سعی می‌کنم در انتخاب‌هایم دقت بیشتری داشته باشم.

 

 آقای پاکدل شما همزمان می‌توانید در سینما، تلویزیون و تئاتر حضور داشته باشید، کاملاً حرفه‌ای با بازیگری برخورد می‌کنید و مسلط هستید.

پاکدل: حفظ راکورد برای بازیگری در چنین شرایطی سخت است، من دوست ندارم همزمان در سینما، تئاتر و تلویزیون کار کنم، این شکل کار کردن انرژی وحشتناکی از بازیگر می‌گیرد، اما گاهی ناگزیرم و ناخواسته این اتفاق می‌افتد، اتفاقی که پارسال برایم افتاد ناخواسته بود. "نوشتن در تاریکی" قرار بود شهریور ماه اجرا شود.

بازی‌ام در "ستایش" تمام شده بود و کار دیگری نداشتم. تمرین‌های "حضرت والا" هم قرار بود بعد از اجرای "نوشتن در تاریکی" شروع شود. من رفتم سر تمرین "نوشتن در تاریکی" ‌و برای بازی در یک فیلم هم قرارداد بستم. اما اجرای "نوشتن در تاریکی" به دلیل بازبینی‌های مختلف به تعویق افتاد تا زمانی که من مجبور بودم صبح‌ها بروم سر فیلمبرداری و شب‌ها روی صحنه باشم. تمرین‌های "حضرت والا" هم شروع شد و برادرم حسین مجبور بود به خاطر من از ساعت 10 شب تمرین ها را شروع کند.

 

 

 با توجه به تفاوت نقش‌هایی که در "حضرت والا" و "نوشتن در تاریکی" بازی می‌کردید چطور راکورد و تمرکزتان را حفظ می‌کردید؟

 طباطبایی‌:‌ مهدی با تئاتر عجین شده. او آنقدر در تئاتر کار کرده که انعطاف بازیگری‌اش بالا رفته، خیر بازیگری مهدی نرم شده. پرکاری این امتیازها را دارد.

پاکدل: صبح‌ها یک طلبه جوان بودم، بعدازظهرها یک روزنامه‌نگار و شب‌ها یک جوان عاشق پیشه قجری.

طباطبایی: راه‌های رسیدن به نقش برای بازیگر یکی است، آنچه مهم است تفاوت مدیوم‌ها و اجرای نقش در سینما، تئاتر یا تلویزیون است.

پاکدل: البته آن موقع فشار زیادی روی من بود، خیلی عصبی بودم. نقشی که در "نوشتن در تاریکی" بازی می‌کردم تاثیر زیادی روی من داشتم. پیشتر از این چنین حالی را تجربه نکرده بودم. در آن نمایش آن قدر درگیر نقش و فضا شده بودم که داشتن به نیما آرامی تبدیل می‌شدم.

نقش و فضای "نوشتن در تاریکی" چیزی نبود که دور از ما باشد. برای من در تئاتر ادای دین کردن به دغدغه‌هایی است که دارم، در سینما و تلویزیون کمتر می‌شود این کار را انجام داد. در فضای فعلی سینما نقشی که دوست داشته باشی و مطابق دغدغه‌هایت نوشته شده باشد کمتر نوشته می‌شود. داستان تلویزیون هم که اصلاً متفاوت است، اما من در تئاتر این موقعیت را دارم که براساس معیارهایم انتخاب کنم. در تئاتر از سر دلخوشی کاری را قبول نکرده‌ام، در "اهل قبور"، "خشکسالی و دروغ" و ... همه اینها ربطی به من و شما داشته است.

 

 نمود بیرونی داشته.

- بله، دقیقاً . در تئاتر این موقعیت را دارم، اما در سینما هنوز این وضعیت را ندارم که انتخاب کنم.

 

در این سال‌ها در سینما کمتر حضور داشتید. چرا؟

پاکدل: ترجیح می‌دهم در هر فیلمی بازی نکنم، دوست ندارم در فیلمی بازی کنم که خجالت بکشم اسمش را به کسی بگویم. پیشنهادهای زیادی داشته‌ام اما ترغیبم نکرده‌اند.

طباطبایی: من تجربه‌اش را داشته‌ام، در فیلمی بازی کرد‌ام اما بعد واقعاً ناامید شده‌ام، نمی‌خواهم صرفاً به این دلیل که در سینما کار کنم به هر پیشنهادی پاسخ مثبت بدهم.

 

فکر می‌کردید نتیجه کار بهتر می‌شود؟

- بله، آن لحظه احساس می‌کردم درست‌ترین انتخاب را دارم، اما در نهایت نتیجه خوبی به دستم نیامده، اما این طبیعی است شما باید کار کنید، تجربه به دست بیاورید.

 پاکدل: هر کاری یک تجربه است و جالب است حتی خواندن یک تیزر چند دقیقه‌ای.

 

 

 شما تنها به بازیگری محدود نیستند، عکاسی، طراحی پوستر و تجربه‌هایی از این دست هم دارید.

 پاکدل: این بر می‌گردد به رشته تحصیلی‌ام و علاقه‌ای که به هنرهای تجسمی دارم. من سال‌هاست عکاسی می‌کنم فتوبلاگ دارم و عکس‌هایم را در آن می‌گذاریم. عکاسی به من کمک می‌کند تا بهتر و درست به اطرافم گاه کنم. بعد از ماجرای "نوشتن در تاریکی" عکاسی برای من جدی‌تر شد.

 

 خانم طباطبایی شما فیلم کوتاه هم ساخته‌اید. به تجربه کردن فیلمسازی علاقمند بودید یا به طور حرفه‌ای به کارگردانی فکر می‌کنید؟

طباطبایی: دوست داشتم فیلمسازی را تجربه کنم. می‌دانم که کارگردانی خیلی دشوار است و نیاز به جهان بینی دارد. یک فیلم کوتاه برای جشنواره کوثر ساختم که پیشنهاد آنها بود. یک فیلم دیگر هم به عنوان پایان نامه دانشجویی ساختم که مهدی آن را خیلی دوست دارد و می‌گوید اگر در جشنواره‌ای روی پرده برود حتماً دیده می‌شود.

پاکدل: یک فیلم جمع و جور در ستایش سینما با بازی امیر آقایی. من این فیلم را تدوین کردم و خیلی دوستش دارم.

 

 اشاره کردید به دغدغه‌های اجتماعی‌تان. این باعث نشده به این فکر بیافتید که خودتان متنی را بنویسید و کارگردانی کنید؟

 پاکدل: کارگردانی تئاتر خیلی سخت است. جهان بینی و تمرکز می‌خواهد. گاهی به سرم می‌زند متنی را انتخاب کنم حتی به رضا گوران که دوستم است بگویم متنی را بنویسد تا کارگردانی کنم. اما وقتی که به کارگردان‌های مختلف کار می‌کنم می‌بینم چقدر مطالعه دارند، چقدر دقیق هستند و زحمت می‌کشند. من هنوز طاقت این همه زحمت را ندارم. شاید روزی به سمت کارگردانی بروم اما فعلاً ترجیح می‌دهم کار راحت‌تر که بازیگری است انجام بدهم.

 

 نقش ماریانا فشار روحی زیادی بر شما تحمیل می‌کند، در تمام مدت نمایش روی صحنه هستید و نقش هم دشوار است. این تجربه چه حس و حالی دارد.

طباطبایی: این فشار از اولین لحظه نمایش روی من هست تا آخرین دیالوگ که می‌گویم. هر شب وقتی دیالوگ‌: "مردن درد داره" را می گویم نفس راحتی می‌کشم که توانسته‌ام این فشار را یک اجرای دیگر تحمل کنم. نگهداشتن این حس از اول تا پایان نمایش تمرکز بالایی می‌خواهد.

 

در اجرایی که ما دیدیم همه بازیگرها خوب بودند، همه اجراها را این طور خوب پشت سر گذاشتید؟

 طباطبایی: من خوشبختانه تا به حال تپق نزده‌ام.

 پاکدل:‌ بهنوش متمرکز است و تا حالا دیالوگی را فراموش نکرده، من خیلی تپق زده‌ام (می‌خندد). شهرام و کاوه هم بعضی موارد دیالوگ‌شان را از یاد برده‌اند. نقش ندا مقصودی واقعاً سخت است، مدام باید در صحنه حرکت کند، از پله‌ها بالا برود و این کارش را خیلی سخت می‌کند.

 

 نمایش "ابرهای پشت حنجره" واکنش‌های مثبتی به دنبال داشته، نقد و نظر خاصی درباره کارتان در این نمایش خوانده‌اید؟

پاکدل: من هر شب در اینترنت مباحث را دنبال می‌کند و می‌بینم درباره کارهایم چه نکاتی نوشته شده است. خوشحالم که مردم با این نمایش ارتباط برقرار کرده‌اند، بیشتر نقدهایی که خوانده‌ام، مثبت بوده است. متاسفانه در تئاتر منتقد راهگشا کمتر داریم. با این که تئاتر به اندیشه پیوستگی بیشتری دارد اما نقد جدی در این حوزه کمتر نوشته می‌شود. من 14 سال است که در تئاتر حضور دارم، اما نقد جدی درباره کارم در این سال‌ها نخوانده‌ام. منظورم این نیست که نقد مثبت درباره کارم نوشته شود، نقد جدی می‌تواند برای بازیگر راهگشا باشد.

 

 جایگاه این نمایش در کارنامه شما کجا است؟

 طباطبایی: این تجربه برای من مایه افتخار است.

 پاکدل: در تداوم همکاری‌های مشترکی که با رضا گوران داشته‌ایم نمایش "ابرهای پشت حنجره" را قرار می‌دهم، یکی از بهترین نمایش‌های رضا و کامل‌ترین اقتباس او است و نقطه پایانی تریلوژی است که با "یرما" و "داستان یک پلکان" شروع شد و به "ابرهای پشت حنجره" رسید. اقتباس گوران، مهندسی دارد و من این ویژگی را دوست دارم. رضا به درستی شرایط اخلاقی آن دوره که لورکا متن را نوشته به دنیای امروز پیوند داده است.

 

زندگی بزرگ‌ترین ستاره‌های ‌هالیوود همیشه سرشار از شهرت و فریبندگی نبوده است. اغلب آنها قبل از شهرت خیلی شغل‌های پرمنفعتی نداشتند، حتی بعضی از آنها در شروع شغل‌های خدماتی و کار در پمپ بنزین را تجربه کرده اند. مطلب زیر را بخوانید و ببینید ستاره‌های ‌هالیوود قبل از گرفتن دست مزدهای سرسام آور در گذشته به چه روشی صورت حساب‌هایشان را پرداخت می‌کردند.
 
   

وقتی به گذشته برگردید باورتان می‌شود «متیو مک کانی» به کار سخت تمیز کردن مرغدانی‌ها می‌پرداخته؟ ما حدس می‌زنیم تنها کار کثیفی که او بعد از این انجام داده عوض کردن کهنه‌های بچه‌هایش باشد!

 

کوئین لطیفا از اول یک ستاره رپ نبود، او نوشیدنی و برگر درست می‌کرد. او می‌گوید که: من مجبور بودم اتاق خواب‌ها را هم تمیز کنم. واقعا دیوانه بودم که با دستمزد‌های کم چنین کارهایی می‌کردم.

 

گوئین استفانی این ستاره معروف که الان روی صحنه می‌درخشد، در قدیم کارهای سختی مثل تمیز کردن کفپوش‌ها را تجربه کرده است.

 

دمی‌ مور كه سال‌هاست دوستدارانش برای گرفتن امضا از او هم بهش دسترسی ندارند؛ زمانی برای یك مغازه ظروف كرایه كار می‌‌كرد.

 

ووپی گلدبرگ ستاره کمدی شغل‌های عجیبی را تجربه کرده است؛ مثل کار در مرده شور خانه، کار آجرچینی، حتی مدتی هم صندوقدار بانک بوده است!

 

جنیفر آنیستون بازیگری که روزبه روز ثروتمندتر می‌شود و الان در فیلم‌های کمتری بازی می‌کند روزهایی را فراموش نمی‌کند که برای پول در آوردن تلفن جواب می‌داد.

 

مدتها قبل از آن‌كه به خوانندگی روی آورد و تبدیل به یك ستاره شود هر روز لباس ساده‌ای بر تن می‌‌كرد و به دادگستری می‌‌رفت تا به شغل خود بپردازد چون او یك (مشاور قضایی) بود.

 

مایکل داگلاس از خانواده مشهوری بود، اما این دلیل نمی‌شود برای پولدار شدن کارهای سخت نکرده باشد، بله او مدتی در پمپ بنزین کار کرده است..

 

جولیا رابرتز در بچگی دوست داشت دامپزشک شود، اما بعد نظرش را تغییر داده و تصمیم گرفت بازیگر شود. او قبل از شهرت در بستنی فروشی کار کرد و مدتی در فروشگاه کفش‌های ورزشی کار کرد، درعین حال هم به دنبال راهی برای رسیدن به علاقه اش یعنی بازیگری بود.

 

دنی دویتو بازیگر کمدی قبل از مشهور شدن در آرایشگاه خواهرش کار می‌کرد.

 

تام کروز یکی از بزرگترین نام‌ها در ‌هالیوود، احتمالا قبل از اینکه بازیگر ثروتمندی شود کیف دوستانش و بازیگران را تحویل می‌گرفته است، چراکه او پیشخدمت مهمان خانه بوده است! شرط می‌بندم که الان بیشترین انعام را به پیشخدمت‌ها بدهد!

 

Faith Hill  این ستاره قبل از اینکه خواننده مشهوری شود در یک کمپانی نشر موسیقی جوابگوی تلفن بود. بعدها پیشرفت کرده و شغل بسته بندی کالا را برای Reba McEntire گرفت.

 

شغل پیشین کریس راک شاید به نظرتان مسخره بیاید. او در Red Lobster نیویروک میزها را تمیز می‌کرد. چه کسی فکر می‌کند کسی که هدفش بازیگری کمدی است چنین کاری انجام دهد. او خودش در مورد Red Lobster می‌گوید: اگر کسی آنجا کار می‌کند حق ندارد از غذاهایش بخورد و کمترین دستمزد را می‌گیرد، قیمت یک میگو به اندازه دستمزد آنها بود.

 

مدونا که برای چندین دهه سوپراستار اینترنشنال جهان است وقتی نوجوان بود در دونات فروشی کار می‌کرد. سپس قبل از اینکه راهش در خوانندگی را بیابد، مدتی رقصنده و مدل شد.

 

کریستوفر والکن در سن 15 سالگی سعی می‌کرد برای رام کردن شیرها در سیرک تلاش می‌کرد. اما زیاد به این شغل نپرداخت، او چندی بعد به مدرسه بازیگری رفته او فکر می‌کرد بازیگری شغل بهتری است و راه مطمئن‌تری را برگزیده است.

 

ماریا کری درحالیکه سعی داشت در موسیقی پیشرفت کند، یک سری کارهای عجیب انجام داد. در یک آرایشگاه موها را جارو می‌کرد، پیشخدمتی را تجربه کرد و حتی از کار کردن در شغل چک کننده کت و کلاه اخرج شد! ظاهرا او تمایلات زیادی داشت و بیش از اندازه خودش را با موسیقی‌اش سرگرم کرد تا توانست راه خود را پیدا کند.

 

این روزها اگر براد پیت مجبور می‌شد لباس عروسک مرغی بپوشد از همان هم میلیونها دلار درمی‌آورد! اما همیشه همه چیز یک جور نیست. او قبلا برای یک رستوران مکزیکی کار می‌کرد، لباس‌های مسخره می‌پوشید و برایشان تبلیغ می‌کرد. همچنین کارهای دیگری مثل جابجا کردن یخچال‌ها و رانندگی لیموزین‌ها را می‌کرده است درحالیکه یک بازیگر سخت کوش نیز بود.

 

جیم کری این بازیگر بانمک تا زمان بزرگسالی نیز یک سری کارهای عجیب را تجربه کرده است. در سن 15 سالگی دربان یک کارخانه لاستیک سازی بود، و نیز در شغل گارد امنیتی تجربه کسب کرد. او عادت داشت برای رسیدن به آرامش به دیدن کلاب‌های کمدی برود.

 

سیلوستر استالونه همیشه آدم خشنی بود. او زمانی (جاروكش قفس شیرها) بود. در 15 سالگی دوست‌هایش می‌‌گفتند او بیش از همه احتمال دارد كه زندگیش را روی صندلی الكتریكی به پایان برساند.

 

شغل قبلی «کوئنتین تارنتینو» که راهنمایی در فیلم‌های مخصوص بزرگسالان بود به مراتب بدتر از شغل الانش یعنی کارگردانی طراز اول فیلم‌های معروف بود. خودش می‌گوید از این شغل ناراضی نبوده چرا که می‌توانسته مجانی فیلم‌ها را ببیند!

 

اوانجلین لی لی بازیگر مشهور سریال «لاست» او مدتی مهماندار هواپیما بود. همچنین در نقش مبلغ مذهبی خارجی در فیلیپین خدمت کرد و در یک خانه جنگلی زندگی می‌کرد!

 

 وارن بیتی از دهه 60 در دنیای سیما بوده است، اما زمانی هم در سالن نمایش ویرجیانا موش‌ها را می‌گرفته است!!

 

 
اوپرا وینفری مجری سرشناس آمریكایی پیش مادربزرگش زندگی می‌‌كرد. او از سه سالگی خواندن و نوشتن را به اوپرا آموخت و او را به كلیسای محلی فرستاد. او می‌‌توانست آیات انجیل را به خوبی از حفظ بخواند. در شانزده سالگی یك روز در مسابقه رادیویی شركت كرد و برنده یك ساعت مچی شد. وقتی برای گرفتن جایزه خود به ایستگاه رادیویی شهر رفت، مطلبی را برای تهیه‌كنندگان خواند و از همان زمان با حقوق صد دلار در هفته به عنوان (خبرنگار) استخدام شد.  

رابین ویلیامز هنرپیشه و كمدین معروف و محبوب‌ هالیوود پانتومیم خیابانی اجرا می‌‌كرد.

 

تری هچر هنرپیشه‌ هالیوود در پنج سالگی توسط شوهر خاله‌اش مورد آزار قرار گرفت و به همین‌ خاطر مبتلا به مشكلات روحی شد. وقتی كمی بزرگ‌تر شد به تحصیل در رشته بازیگری پرداخت ولی اولین شغل هچر در سال 1984 شغلی عجیب بود. او (تشویق‌كننده) تیم راگبی (سان فرانسیسكو )49 بود و به خاطر آن پول می‌‌گرفت.      

 

 

  یك مجموعه‌دار سعدی‌شناسان را به چالش می‌كشد یك مجموعه‌دار مدعی است كه در موزه شخصیش كتابی ناشناخته از سعدی با عنوان «خارستان» دارد، هرچند داخل كشور اجماعی برای انتساب این كتاب به نویسنده كتاب گلستان وجود ندارد.
به گزارش خبرگزاری فارس، سعدی را با دیوان غزلیاتش، بوستان و گلستانش می‌شناسند. هر چند هجویات و مكاتباتی هم از سعدی با هم دوره‌هایش مانده اما زبان شیرین و شیوای سعدی، حكایت‌های نغز و اندرزهای او، این شاعر را چنان پرآوازه و محبوب كرده است كه آوازه شهرت و محبوبیتش از مرزهای ایران هم فراتر رفته است. حالا اگر در این میان كسی پیدا شود و بگوید سعدی علاوه بر اینها كتاب دیگری در همان سبك و سیاق گلستان با نام «خارستان» دارد، دوستان ادب فارسی چه واكنشی خواهند داشت؟
این روزها چنین اتفاقی افتاده و علی‌اصغر جهانگیری كه استاد دانشگاه است ادعا می‌كند كه در موزه شخصیش كتابی ناشناخته از سعدی با عنوان «خارستان» دارد و هرچند داخل كشور بحث و نظر درباره تایید یا رد انتصاب این كتاب به نویسنده گلستان وجود دارد، كسانی از آن طرف آب‌ها و از دانشگاه‌های غربی پیدا شده‌اند و تایید كرده‌اند كه این كتاب را سعدی نوشته است.
به همین بهانه و برای جویا شدن حكایت خارستان سراغ جهانگیری را گرفتیم كه هم صاحب موزه شخصی است و هم صاحب ذوق ادبی.

 

 

 ماجرای پیدا شدن این كتاب منتسب به سعدی به چه زمانی مربوط می‌شود؟

در موزه كندلوس روستای كندلوس در منطقه كجور، موزه‌ای شخصی وجود دارد كه یكی از غنی‌ترین موزه‌ها است و من از كودكی اشیاء قدیمی را كه مربوط می‌شود به سال‌های 1880 میلادی تا اواخر دوره قاجاری در این موزه گرد هم آورده‌ام. در این موزه اشیاء مختلفی پیدا می‌شود كه یكی از این كتاب‌ها «خارستان» است.
من «خارستان» را در كودكی در بساط یك لبو فروش دیدم و با اصرار كتاب را گرفتم. این كتاب تذهیبی به سبك هرات دارد و همراه با مینیاتورهای زیبا و زیادی است، این كتاب خوشنویسی شده است و در سلامت كامل این كتاب به دست من رسید.

 

 از كجا می‌دانید كه این كتاب منتسب به سعدی است و سعدی آن را نوشته؟

من با چند سعدی شناس كه می‌شناختم تماس گرفتم و ماجرا را گفتم. آنها گفتند چنین چیزی سابقه ندارد و در هیچ كتابی به این كتاب اشاره نشده و به آن ارجاع داده نشده و این قضیه برایشان باوركردنی نبود. تا اینكه «آنجلو پیر منتذه» سعدی‌شناس و استاد دانشگاه آلمان این كتاب را دید و تایید كرد كه این كتاب نوشته سعدی است و تایید او باعث شد كه مسئولان نظام و شخصیت‌ها به دیدن این كتاب بیایند.

 

 جز این استاد آلمانی از سعدی شناسان داخلی كسی هست كه انتساب این كتاب را به سعدی تایید كرده باشد؟

 از آن روزگاری كه من پیگیر انتساب این كتاب بودم سال‌ها می‌گذرد. با خیلی‌ها صحبت كردم مثل مرحوم ایرج افشار و استاد سادات ناصری و همه این افراد در جریان «خارستان» بودند.

 

 این افراد بالاخره صحت انتساب «خارستان» به سعدی را تایید كردند؟

 دقیقا بحث همین است. چون هیچ مرجعی درباره این كتاب وجود ندارد. البته تا آنجایی كه پیگیری‌های ما نشان می‌دهد، این كتاب از كتابخانه سلطنتی فتحعلی شاه قاجار سرقت شده و از آنجا به دست خانواده‌ای رسیده كه مدت‌ها آنجا بوده و سرانجام بعد از سال‌ها آنها كتاب را همراه با كاغذهای باطله به یك كاغذ فروش می‌فروشند و این تنها ردپایی است كه از این كتاب در تاریخ پیدا كرده‌ایم.

 

 پس هنوز هیچ اجماعی در داخل كشور درباره این كتاب وجود ندارد؟

 همان طور كه گفتم سعدی‌شناس آلمانی انتساب كتاب «خارستان» به سعدی را تایید كرد و می‌خواست به عنوان موضوع رساله به دانشجوهایش بدهد اما من مایل نبودم این كتاب از ایران خارج شود. چون ما با این كتاب كار داریم. می‌خواهیم در آینده چاپ و منتشرش كنیم و به دست مردم خودمان برسانیم.

 

 در داخل كشور هیچ حركتی برای مشخص كردن تكلیف «خارستان» انجام نشده است؟

ما كمیته‌ای تشكلی ندادیم تا كتاب را به صورت علمی بررسی كنند اما زبان سعدی مشخص است و این كتاب كاملا زبانش مشابه سعدی در گلستان است.

 

محتوای «خارستان» چیست و به چه موضوعاتی پرداخته است؟

 این كتاب 16 باب دارد كه هم شامل شعر می‌شود و هم حكایت‌هایی با قالب نثر و محتوای این كتاب هم نقد و انتقاد به وضعیت موجود و حاكمان وقت است.

 

نگارش كتاب به چه زمانی برمی‌گردد؟

حدود 300 سال پیش. البته این كتاب رونویسی شده است و جالب اینكه كسی كه كتاب را خطاطی كرده، وقتی به لغات سخت و نامانوس خورده آنها را در كتاب توضیح داده است.

 

چه طور می‌شود سعدی با آنهمه شهرت كتابی نوشته باشد و در این همه سال هیچ اثری از این كتاب نباشد حتی در هیچ كتابشناسی به آن اشاره نشده باشد؟

جالب همین نكته است. من گمان می‌كنم چون این كتاب زبان تند و انتقادی دارد، سعدی از آشكار كردن آن در زمان حیاتش امتناع كرده است و در طی این سال‌ها كتاب مخفی و مستور مانده است. باب‌های این كتاب به پادشاهان، حكومت‌ها، تربیت اجتماعی و پند و اندرز اختصاص دارد.

 

 زبان سعدی در گلستان به مدح حاكم زمان خودش باز است اما در بقیه موارد خیلی جاها زبان سرخی دارد و به نظر می‌رسد نوشتن كتاب دیگری از طرف سعدی بی‌معنی باشد؟

زبان سعدی در گلستان و بوستان مثبت است و با دید مثبت به اتفاقات نگاه می‌كند ولی در «خارستان» زبان سعدی انتقادی است و این موضوع كتابی متفاوت از «خارستان» می‌سازد.

 

 برنامه‌ای برای انتشار كتاب و كار علمی روی «خارستان» دارید؟

 من این روزها بسیار پر مشغله هستم و اگر فراغتی به دست آید حتما به این موضوع می‌پردازم.

 

 در موزه كندلوس آثار باستانی دیگر مرتبط با زبان و ادبیات فارسی وجود دارد؟

 در این موزه اشیاء منحصر به فردی وجود دارد. مثل صفحه‌هایی كه روی موم از مظفرالدین شاه و امیراتابك ضبط شده است یا ما سندی داریم مبنی بر هویت تاریخی شهر سمنگان، همان جایی كه رستم و تهمینه با هم ازدواج كرده‌اند. این در حالی است كه می‌گویند شاهنامه افسانه است. طبق اسنادی كه در موزه سمنگان است، سمنگان شهری در جنوب دریای خزر بوده كه رستم به این شهر می‌آید و با تهمیه ازدواج می‌كند.

 

 

 اول اردیبهشت (21 آوریل) مصادف با تولد «آنتونی كویین» بازیگر پر آوازه و فقید سینمای جهان است.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، آنتونیو رودولفو اوکزاکا کوئین 21 آوریل سال 1915 از پدری ایرلندی و مادری مکزیکی در مکزیک به دنیا آمد.
وی در یکی از مناطق نزدیک لس‌آنجلس بزرگ شده بود و مدرسه را زودتر از وقت موعود ترک کرد، اما قبل از اینکه هنرپیشه شود، بوکسر و نقاش بود. وی بازیگر، نویسنده و نقاش مکزیکی، آمریکایی‌تبار و یکی از بازیگران هالیوود بوده است.
بنابراعلام پایگاه اطلاع رسانی آی ام دی بی، خانواده‌ کوئین‌ بسیار پرجمعیت‌ بودند و به‌ منظور زندگی‌ بهتر و کسب‌ و کار پر درآمدتر به‌ لس‌آنجلس‌ مهاجرت‌ کردند و به‌ این‌ ترتیب‌ آنتونی‌ کوئین‌ دوران‌ کودکی‌ خود را در آمریکا گذراند و خانواده‌اش‌ در شرق ‌لس‌ آنجلس‌ اقامت‌ داشتند.
آنتونی‌ از همان‌ دوران‌ کودکی‌ برای‌ کمک‌ به‌ خرج‌ خانواده‌ مشغول‌ به‌ کار شد و از همین‌ رو بسیار زود دبیرستان‌ را ترک‌ کرد. او که‌ به‌ کارهای‌ نمایش‌ علاقه‌ داشت‌ وارد تئاتر شد و تصمیم‌ گرفت‌ این‌ کار را دنبال‌ کند اما برای‌ بازیگر دورگه‌ای‌ چون‌ او که‌ چهره‌ بیشتر مکزیکی‌ داشت‌ به‌ دلیل‌ آنکه‌ سفید پوست‌ بودن‌ و داشتن‌ نژاد اروپایی‌ یکی‌ از ضرورت‌های‌ پیشرفت‌ بود، موفقیت‌ در هالیوود کار دشواری‌ بود.
با این‌ حال‌ آنتونی‌ کوئین‌ در سال‌ 1936توانست‌ نخستین‌ نقش‌ سینمایی‌ خود را به‌ دست‌ بیاورد و در فیلم‌ قول‌ شرف‌ به‌ کارگردانی‌ لیو لاندرز ایفای‌ نقش‌ کند و در همان‌ سال‌ با دختر خوانده‌ سیسیل‌.ب. دومیل‌ کارگردان‌ مشهور دوره‌ کلاسیک‌ هالیوود آشنا شد و ازدواج‌ کرد.
در فاصله‌ بین‌ سا‌ل‌های‌ 1936تا 1947آنتونی‌ کویین‌ در نقش‌های‌ درجه‌ دو درجه‌ سه‌ به‌ ایفای‌ نقش‌ پرداخت‌ که‌ هیچ‌ کدام‌ نتوانست‌ آنطور که‌ باید خواسته‌های‌ او را برآورده‌ کند و از همین‌ روی‌ به‌ مدت‌ سه‌ سال‌ به‌ تئاتر برادوی‌ رفت‌ و در صحنه‌ تئاتر به‌ ایفای‌ نقش‌ پرداخت‌، اما در تئاتر هم‌ اوضاع‌ بهتر از سینما نبود و باز هم‌ آنتونی‌ با تبعیض‌ نژادی‌ مواجه‌ شد.
سال‌ 1951و با ایفای‌ نقش‌ در فیلم‌ «نقاب‌ انتقام‌جو» به‌ سینما بازگشت‌. بازی‌ در فیلم‌ مشهور «زنده‌ باد زاپاتا» باعث‌ شد تا نام‌ آنتونی‌ کویین‌ بر سر زبانها بیافتد. هر چند که‌ در آن‌ فیلم‌ مارلون‌ براندو بازیگر نقش‌ اول‌ بود و آنتونی‌ کویین‌ نقش‌ برادر او را داشت‌ و برای‌ این‌ فیلم‌ که‌ به‌ کارگردانی‌ الیا کازان‌ بود او توانست‌ اسکار نقش‌ دوم‌ را از آن‌ خود کند.
پس‌ از این‌ موفقیت‌ آنتونی‌ توانست‌ در سال‌ 1956برای‌ ایفای‌ نقش‌ در فیلم‌ «شور زندگی»‌ به‌ کارگردانی‌ وینسنت‌ مینه‌ لی‌ دومین‌ جایزه‌ اسکار را به‌ دست‌ آورد. البته‌ باز هم‌ برای‌ نقش‌ دوم‌. اما این‌ موفقیت‌ها بالاخره‌ توجه‌ کارگردانان‌ و تهیه‌ کنندگان‌ مشهور سینما را به‌ سوی‌ آنتونی‌ کوئین‌ جلب‌ کرد کم‌ کم‌ نقش‌های‌ اول‌ به‌ این‌ بازیگر توانا واگذار شد.
در سال‌ 1946 آنتونی‌ کوئین‌ در فیلم‌ «زوربای‌ یونانی»‌ به‌ کارگردانی‌ مایکل‌ کاکویانیس‌ ایفای‌ نقش‌ کرد و این‌ فیلم‌ باعث‌ شهرت‌ بسیار زیادی‌ برای‌ آنتونی‌ شد.
آنتونی‌ کویین‌ شاید به‌ مانند ستارگانی‌ چون‌ جان‌ وین، کلارک‌ گیبل‌ و همفری‌ بوگارت‌ همواره‌ بازیگر نقش‌ اول‌ نبود، اما با این‌ حال‌ او همواره‌ به‌ عنوان‌ یک‌ ستاره‌ و یک‌ سوپراستار در سطح‌ اول‌ هالیوود مطرح‌ بود و با توجه‌ به‌ اینکه‌ در نقش‌های‌ متفاوت‌ با ملیت‌های‌ متفاوت‌ ظاهر می‌شد، برای‌ بسیاری‌ از مردم‌ کشورهای‌ مختلف‌ نقش‌هایش‌ جالب‌ توجه‌ بود.
وی با ایفای نقش حمزه در فیلم محمد رسول‌الله (ص) و عمر مختار، از جمله بازیگرانی است که در ایران چهره‌ای شناخته شده و محبوب دارد.
آنتونی‌ کویین‌ تا آخرین‌ روزهای‌ عمر خود همچنان‌ به‌ عنوان‌ بازیگری‌ قابل‌ احترام‌ بود و به‌ ایفای‌ نقش‌ در فیلم‌های‌ متعددی‌ پرداخت.‌ آخرین‌ فیلم‌ او avenging angelo نام‌ داشت‌ که‌ محصول‌ سال‌ 2001 بود و مدتی‌ پس‌ از ایفای‌ نقش‌ در این‌ فیلم‌،‌ در سوم‌ ژوئن‌ 2001 درگذشت.
از دیگر آثار این بازیگر جاودانه سینما می توان به استاد مرده، انتقام، باراباس، توپ‌های سن سباستین، جاده، کفش‌های مرد ماهیگیر، راه رفتن روی ابرها، عمر مختار، عیسی ناصری 1، عیسی ناصری 2، گوژپشت نتردام، لورنس عربستان، انتقام آنجلو، محمد رسول‌الله، اسب کهر را بنگر، زوربای یونانی، قرارداد مارسی و آخرین قطار گان هیل اشاره كرد. 

 

 

سری دوم از سریال «قلب یخی» برای جلوگیری از توزیع غیرقانونی این مجموعه ثبت جهانی شد.
به گزارش خبرنگار سرویس تلویزیون ایسنا، در پی قاچاق سی‌دی‌های «قلب یخی» به كارگردانی محمد حسین لطیفی، سری دوم این سریال ثبت بین‌المللی شد تا از توزیع غیرقانونی آن جلوگیری شود.
تهیه‌كننده سریال «قلب یخی» با اعلام خبر بالا خاطرنشان كرد: تلاش وكلای ما سرانجام به نتیجه رسید و سریال «قلب یخی» ثبت جهانی شد.
پیش از این محمد حسین لطیفی ـ كارگردان ـ با ابراز گلایه‌مندی از عدم رعایت قانون كپی رایت، در عین حال اعلام كرده بود كه این قانون در كشور اجرایی است و تصمیم گرفته‌اند‌ تا زمان حل شدن این قضیه (كپی رایت) برای ساخت قسمت‌های جدید صبر كنند.
لطیفی در بخشی از صحبت‌هایش هم به این مساله اشاره كرده بود كه برای جلوگیری از توزیع غیرقانونی یك مجموعه‌ی فرهنگی، از هدیه دادن ماشین و خانه استفاده نمی‌كند.
به گزارش ایسنا، سریال «قلب یخی» توسط شرکت تصویر دنیای هنر توزیع می‌شود و تصویربرداری سری دوم این مجموعه مدتی است كه آغاز شده است.
شرکت تصویر دنیای هنر آذر ماه امسال در اطلاعیه‌ای اعلام کرد: تغییرات گسترده‌ای در نحوه‌ی عرضه‌ی فصل دوم سریال «قلب یخی» اعمال می‌شود.
این شركت همچنین از صبر و متانت مردم پیرامون مشکلاتی که در نحوه عرضه فصل اول سریال «قلب یخی» به وجود آمد، تشكر كرده بود.
آخرین قسمت‌ها از سریال «قلب یخی» آذر ماه امسال توزیع شد و با احتساب پخش اپیزود دوم در سال 90، بین عرضه‌ی اپیزود اول و دوم بیش از یك فصل فاصله می‌افتد.
بر اساس این گزارش، پیش از این سریال «قهوه تلخ» مهران مدیری ثبت جهانی شده بود.
آقاگلیان تهیه‌كننده «قهوه تلخ» در این زمینه گفته بود: عبارت «FBI warning» كه در ابتدای سی‌دی‌ها نقش می‌بندد، یك شو و نمایش نیست بلكه واقعی است. این مساله باعث شد كه «قهوه تلخ» از هیچكدام از شبكه‌های فارسی زبان خارج از ایران پخش نشود.

 

سریال «توطئه فامیلی» به كارگردانی رامبد جوان از 26 اردیبهشت ماه از شبكه اول سیما پخش می‌شود.
مجید اوجی، تهیه‌كننده این سریال در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس تلویزیون خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) شركت كرد و با اعلام خبر بالا افزود: «توطئه فامیلی» آماده پخش است و قرار است روزهای زوج از ساعت 22 و 15 دقیقه روی آنتن برود.
«توطئه فامیلی» كه یكی از گزینه‌های پخش نوروزی شبكه اول سیما بود، پاییز سال گذشته كلید خورد اما در نهایت سریال «پایتخت» در نوروز 90 پخش شد.
«توطئه فامیلی» سریال طنزی درباره صاحب یك شركت بزرگ است كه تصمیم می‌گیرد قبل از مرگ نیمی از اموالش را به پسر شریك سابقش بدهد اما با مخالفت‌هایی مواجه می‌شود. این سریال را فلورا سام در 15 قسمت نوشته و رامبد جوان، كارگردانی كرده است. تهیه كنندگی این مجموعه نیز به عهده مجید اوجی است.
امیر جعفری، جمال اجلالی، مریم امیرجلالی، آناهیتا نعمتی، خسرو احمدی و سحر دولتشاهی از بازیگران «توطئه فامیلی» هستند كه پیش از این با عنوان «عملیات 135» نامیده می‌شد.

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ